غزل شمارهٔ ۷۰۹

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و غم ناشی از آن است. شاعر به قربانی کردن جان و دل خود در دنیای عشق اشاره دارد و از دلتنگی و رنجی که از معشوق می‌کشد، سخن می‌گوید. او به جفا و ناملایمات دلبری اشاره می‌کند که شادی را از او گرفته و دلش را پر از غم کرده است. شاعر از وفای دوستان و چگونگی تأثیر آنها بر دلش می‌گوید و در عین حال، به حسادت‌ها و دشنام‌های رقیبان خود نیز اشاره دارد که با وجود این همه تلخی، همچنان مهربانی را از خود دریغ نمی‌کند. او در نهایت از وضعیت سخت و دردناک خود سخن می‌گوید که مانند اوحدی در میان خاک و خون غم گرفتار است و فریاد و ناله‌یش به عنوان عادل، خود را بیان می‌کند.