غزل شمارهٔ ۷۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تلخی و درد ناشی از خیانت و جدایی معشوق می‌پردازد. او به شکایت از معشوق می‌نشیند که به رغم وفاداری‌اش، او را فراموش کرده و جای دیگری را انتخاب کرده است. شاعر احساس می‌کند که تمام وجودش پر از غم و اندوه است و در عشق خود به شدت دچار زیان شده است. او همچنین اشاره می‌کند که در دلش تنها عشق معشوق جا دارد و هیچ جای دیگری برای کسی دیگر نیست. در نهایت، شاعر ابراز ناامیدی می‌کند و تنها راه نجاتش را دعا می‌داند، اما حتی در دعا هم احساس می‌کند که معشوق به او بی‌توجهی کرده است.
باز به رسم سرکشان راه جفا گرفته‌ایتیغ ستم کشیده‌ای، ترک وفا گرفته‌ای
هوش مصنوعی: دوباره مانند سرکشان، به بیرحمی و ظلم رفتار میکنی و عهد و وفایت را شکستهای.
من طلب تو چون کنم؟ چون به تو در رسم؟ که توشیر ز دام جسته‌ای، مرغ هوا گرفته‌ای
هوش مصنوعی: چطور میتوانم تو را بخواهم؟ زمانی که تو در مسیر خودت هستی؟ تو مانند شیری هستی که از دام فرار کرده و مرغی را در آسمان شکار کردهای.
نیست در اندرون من جای خیال دیگریجای کسی کجا بود؟ چون همه جا گرفته‌ای
هوش مصنوعی: در دل من جایی برای خیال دیگری نیست. کجا میتوان کسی را جا داد وقتی که تو همه جا را پر کردهای؟
ما سر و مال در غمت باخته سال و ماه و توهم غم ما نخورده‌ای، هم کم ما گرفته‌ای
هوش مصنوعی: ما در غم تو سالها و داراییمان را از دست دادهایم، اما تو نه تنها به غم ما اهمیت ندادهای، بلکه از ما هم چیزهایی کم کردهای.
چیست گناه ما؟ که تو بار دگر به رغم مایار دگر گزیده‌ای، خانه جدا گرفته ای
هوش مصنوعی: چه چیزی باعث شده که ما اینقدر گرفتار شویم؟ چرا تو دوباره برخلاف میل ما، معشوق دیگری را انتخاب کردهای و از ما دور شدهای؟
جز به دعا نمیرسد دست من از غمت، ولیراه نفس ببسته‌ای، دست دعا گرفته‌ای
هوش مصنوعی: جز از طریق دعا، هیچ راهی برای تسکین غمهایم ندارم. اما تو نفس کشیدنم را سخت کردهای و فقط به دعا پناه آوردهام.
هر گرهی ز زلف او باز کنی تو، اوحدیکشور چین گشوده‌ای، ملک ختا گرفته‌ای
هوش مصنوعی: هر گرهای که از شانهی او باز کنی، انگار که سرزمینهای دوردست چین را فتح کردهای و به سرزمین ختا دست یافتهای.