غزل شمارهٔ ۸۳۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و longing است. شاعر از درد دوری و آرزوهایش برای معشوق صحبت می‌کند و از مشکلاتی که عشق برایش به وجود آورده است. او به زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و این‌که درخت سرو و سوسن می‌توانند نماینده عشق و زیبایی باشند. شاعر همچنین به انتقادات از طرف دیگران پاسخ می‌دهد و می‌گوید که عشق او بی‌پایان است و هیچ چیز نمی‌تواند آن را کاهش دهد. در نهایت، او به حال خود اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که عشقش برایش مهم‌تر از هر چیز دیگری است.
سر بگذرانم از سر گردون به گردنیگر بگذرد به خاطر او یاد چون منی
هوش مصنوعی: اگر بتوانم از آسمان بگذرم و به گردن او دست یابم، خاطرهای از عشق او در دلم باقی خواهد ماند.
تا در دلم خیال رخ او قرار یافتمسکین دلم قرار ندارد به مسکنی
هوش مصنوعی: وقتی که در دل من به یاد چهرهاش آرامش پیدا کردم، دل بیچارهام دیگر آرامش ندارد و دائماً در بحران و بیقراری است.
میلم به باغ بود، دلم گفت: دیده گیرسروی نشسته بر لب جویی و سوسنی
هوش مصنوعی: تمایل من به سمت باغ است، اما دلم می‌گوید که به سروی که بر لب جوی نشسته و سوسنی در آنجا است، نگاه کن.
گر مرغ زیرکی به هوای دگر مروبهتر ز کوی دوست نباشد نشیمنی
هوش مصنوعی: اگر پرندهای با ذکاوت به دنبال مکانی دیگر برود، بهتر از نشستن در کوی دوست نخواهد بود.
ای مدعی، چو خوشه مرا سرزنش مکنبرده به باد عشق اگرت هست خرمنی
هوش مصنوعی: ای کسی که ادعایی داری، مرا به خاطر خوشهام نکوهش نکن. اگر به باد عشق گرفتار شدهای، این خوشهام تنها یک دانه نیست.
وی دل که سینه را سپر غصه کرده‌ایپیکان عشق را به ازین ساز جوشنی
هوش مصنوعی: دل تو برای دلیری و تحمل غمها مانند سپری است، اما در برابر تیر عشق، این سپر کافی نیست.
جانا، به خود نگاه کن و حال ما ببینگر جان ندیده‌ای که جدا گردد از تنی
هوش مصنوعی: عزیزم، به خودت نگاهی بینداز و حال ما را دریاب، اگر جان را ندیده‌ای که بتواند از جسمی جدا شود.
یک شهر دشمنند مرا وز بهر تستگو: جوجرم کنید که بر من به ارزنی
هوش مصنوعی: در یک شهر کسانی هستند که با من دشمنی میکنند. از طرف تو میگویم که لطفاً مرا به حبس ببرید، چرا که من برای شما ارزشی ندارم.
گر داشتی دلم به زر و سیم دسترسهر دم در آستین تو می‌ریخت دامنی
هوش مصنوعی: اگر دلم به طلا و نقره دسترسی داشت، هر لحظه در دامن تو میریختم.
سیلی‌زنان سزد که برونش کنی ز درگر پیشت آفتاب به تابد به روزنی
هوش مصنوعی: اگر خورشید به تو تابیده و روشناییاش را به داخل میآورد، منطقی است که او را از در بیرون کنی و راه را برای نور باز کنی.
مرد اوحدی ز عشق و نگفتی: دریغ بودماتم، نگاه کن، که نیرزد به شیونی
هوش مصنوعی: مردی از اوحدی به خاطر عشق به درد و رنجی که کشیده اشاره نکرده است. او می‌گوید جای تأسف است که برای این عشق سوگواری کنیم، زیرا این غمها به اندازهای نیستند که ارزش شیون و زاری را داشته باشند.