غزل شمارهٔ ۸۷۱ - اوحدی مراغه‌ای

ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهاییباز آی، که دل خسته شد از بار جدایی

هر چند مرا هیچ نخوانی که: بیایماین نامه نبشتم که: بخوانی و بیایی

ما را همه کاری به فراق تو فرو بستباشد که ز ناگه در وصلی بگشایی

گفتی که: ز تقصیر تو بود این همه دوریتقصیر چه باشد؟ چو ندانم که: کجایی؟

از بار غم خویش نبایست شکستنما را که شب و روز تو بایستی وبایی

ای رفته و بر سینهٔ ما داغ نهادهسوگند به جان تو که: اندر دل مایی

هر چند پسند همه خلقی ز لطافتاینت نپسندیم که در عهد نیایی

بنمای بنا معقتدانم رخ رنگینتا بیش نپرسند که: دیوانه چرایی؟

ز آیینه عجب دارم آرام نمودنوقتی که تو آن روی به آیینه نمایی

اندر دل یکتا شدهٔ اوحدی امروزسوزیست که آتش برساند به دوتایی