غزل شمارهٔ ۸۷۶
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و دلتنگی است. شاعر از جدایی و ناکامی در عشق سخن می‌گوید و حسرت می‌خورد که نتوانسته به معشوق خود نزدیک شود. او به یاد لحظاتی افتاده که می‌توانست به معشوق نگاه کند و از خطاهای خود در این زمینه ناراحت است. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و حس می‌کند که دیگران اهمیت او را درک نمی‌کنند. همچنین دردی که از عشق می‌کشد به پزشکان گفتنی است، اما هیچ‌کس درمانی برای آن نمی‌یابد. در نهایت، شاعر از معشوق درخواست بوسه‌ای می‌کند که نشانه‌ای از محبت باشد و از او می‌خواهد که همواره به یاد او باشد، چرا که او از محبان واقعی معشوق است و از این عشق نمی‌تواند جدا شود.
گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سراییما نبردیم ز کوی طلبت رخت به جایی
هوش مصنوعی: اگرچه در جایی که باید وفاداری باشد، نتوانستی جایی پیدا کنی و ما هم نتوانستیم از کوی تو به جایی برویم.
بس خطا بود نگه باز نکردن که گذشتیمکن اینها، که نکردیم نگاهت به خطایی
هوش مصنوعی: نگاه کردن به خطاها و اشتباهات دیگران، همیشه کار درستی نیست. بهتر است به جای آن، از کنار این اشتباهات بگذریم و بیتوجهی نشان دهیم. در واقع، نباید با دقت به نقاط ضعف یکدیگر توجه کنیم، زیرا خودمان نیز ممکن است اشتباهاتی داشته باشیم.
بر تن این سر شب و روز از هوس پای تو دارمورنه من کیستم آخر؟ که سرم باشد و پایی
هوش مصنوعی: من بر بدن این شب و روز به خاطر آرزوی تو زندگی میکنم؛ وگرنه من چه کسی هستم که تنها سر داشته باشم و پای نداشته باشم؟
گر قبا شد ز غمت پیرهنی حیف نباشد؟کم از آن کز کف عشق تو بپوشیم قبایی
هوش مصنوعی: اگر پیرهنی از غم تو بپوشیم، چه اشکالی دارد؟ مگر کمتر از این است که با عشق تو، لباسی بپوشیم؟
قیمت قامت و بالای ترا کس بنداندتا نیفتند چو من شیفته در دام بلایی
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند ارزشی برای زیبایی و قامت تو تعیین کند، تا زمانی که مانند من مجذوب و در دام مشکلات عشق نیفتند.
درد عشق تو به نزدیک طبیبان ولایتبس بگفتیم و ندانست کسش هیچ دوایی
هوش مصنوعی: ما دربارهی درد عشق تو مدام با پزشکان شهر صحبت کردیم، اما هیچکسی نتوانست راه حلی برای آن پیدا کند.
هم نشینان تو بر سفرهٔ خاصند، چه معنی؟که به درویش سر کوچه نگفتند صلایی
هوش مصنوعی: دوستان و هم نشینان تو، افرادی ویژه و خاص هستند و این نشان میدهد که در این جمع، احترام و ارادت به افراد نیازمند و مستضعف وجود ندارد، چرا که حتی به درویش سادهای که در کنار کوچه نشسته، توجهی نمیشود.
بوسه‌ای ده به من خسته، که بسیار نباشدبه فقیران بدهد محتشم شهر عطایی
هوش مصنوعی: به من که خستهام یک بوسه بده، و این بوسه را به کسانی که نیازمندتری هستند، نبخش.
اوحدی را مکن از خیل محبان تو بیرونکه توسلطانی و خیلت نشکیبد ز گدایی
هوش مصنوعی: اوحدی را از جمع دوستانت دور نکن، زیرا تو به او تسلط داری و او نیز از گدایی و نیاز به محبت تو بینصیب نخواهد بود.