بخش ۱۵ - غزل
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که از دلش تنها خون جگر باقی مانده و هیچ چیز دیگری جز عشق برایش اهمیت ندارد. شاعر نسبت به محبوبش احساس تعلق و وابستگی عمیقی دارد و می‌گوید که هیچ کس به اندازه او در عاشقی دیوانه نیست. همچنین تأکید می‌کند که سخن‌های زیادی در دلش وجود دارد که نمی‌تواند به آنها بپردازد و تنها چیزی که برایش مهم است، عشق بازی است. او در نهایت به این نکته می‌رسد که در دنیای عشق، حقیقتاً هیچ چیز دیگری برایش مهم نیست و عشق برایش بر تمامی خواسته‌ها مقدم است.
تومینالی و کس را زان خبر نهوزان زاری ترا خود درد سر نه
هوش مصنوعی: تو در این دنیا تنها هستی و هیچکس از درد و غم تو آگاه نیست، در حالی که خودت نیز از این وضع رنجی نمیبری.
دل اندر مهر من بستی و آنگاهز من حاصل به جز خون جگر نه
هوش مصنوعی: دل تو به عشق من وابسته شد، اما نتیجهاش برای من جز اندوه و درد نیست.
مرا زلفی چو زنجیرست و از توکسی در عاشقی دیوانه تر نه
هوش مصنوعی: زلف من مانند زنجیر است و هیچ کس در عشق به اندازه تو دیوانه نیست.
سخن بسیار میدانی وزین سالسخن‌ها در دل من کارگر نه
هوش مصنوعی: تو میدانی که من در زمینه سخن گفتن تجربه و دانش زیادی دارم، اما این دل من پر از احساسات و کلمات خاموش است که به کار نمیآید.
مرا جز عشقبازی مصلحت‌هاستترا جز عاشقی کار دگر نه
هوش مصنوعی: من تنها به عشق ورزیدن میپردازم و هیچ مصلحت دیگری برایم اهمیت ندارد، اما تو جز عاشقی کار دیگری نداری.
طلب گار و ترا چیزی نه بر جایخریدار و ترا در کیسه زر نه
هوش مصنوعی: ای آنکه به دنبال چیزی هستی، تو چیزی نداری که بخری؛ و ای خریدار، در دل تو هیچ ثروتی نیست.
بدین سرمایه عاشق چون توان شد؟به ترک عشق میگویی و گر نه
هوش مصنوعی: چطور میتوان عاشق شد وقتی که به عشق بیاعتنایی میکنید؟ اگر به عشق پشت کنید، چه چیزی از شما باقی میماند؟