رباعی شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تصویرگری در کارگاه غیب اشاره دارد که در تلاش است تا نقشی از خود را بیابد. او با خلق آثار بر لوح وجود، نقش‌های مختلفی می‌آفریند و زمانی که روشنی می‌افتد، آن نقش‌های پیشین را پاک می‌کند. این تصاویر نماد جست‌وجوی خودآگاهی و شناخت درونی است.
در کارگه غیب چو نقاش نخستجویندهٔ نقش خویشتن را می‌جست
هوش مصنوعی: در عالم غیب، مثل یک نقاش، ابتدا به دنبال کشف و پیدا کردن تصویر خود میگردد.
بر لوح وجود نقشها بست و در آنچون روشن گشت نقش آن جزو بشست
هوش مصنوعی: بر روی صفحه وجود، نقوشی ثبت کرد و هنگامی که آن نقوش روشن شد، جزئی از آن پاک شد.