رباعی شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت خال و زلف معشوق اشاره می‌کند. خال معشوق را مورد ستایش قرار می‌دهد و آن را به دل‌نگرانی خود تشبیه می‌کند. همچنین از تماشای این زیبایی‌ها و احساساتی که در دلش ایجاد می‌کند، سخن می‌گوید. در نهایت با تأکید بر زیبایی خال، از معشوق می‌خواهد که آن را در نظر داشته باشد، زیرا دیگران نیز زیبایی آن را دیده‌اند.
خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماستزلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
هوش مصنوعی: خال تو همواره مورد پسند ماست و زلف تو همانند حال دل ما است که غم را در خود دارد.
آن خال که بر چاه زنخدان داریتر می‌دارش که مردم دیدهٔ ماست
هوش مصنوعی: آن لکه زیبایی که بر چانهات هست، آن را بیشتر نشان بده، زیرا مردم به آن توجه دارند و آن را میبینند.