غزل شمارهٔ ۸۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و درد دل شاعر می‌پردازد. شاعر در گفت‌وگو با معشوق، به سوالاتی استناد می‌کند که در حالت خواب و بیداری میان آن‌ها مطرح می‌شود. او از احساس ناکامی و بی‌توجهی معشوق نسبت به خود گله می‌کند و به دنبال پاسخ‌هایی از اوست. شاعر از حالتی مملو از عشق و وابستگی سخن می‌گوید که به تنهایی و غم‌هایش منجر شده است. در این شعر، مفاهیمی چون انتظار، ناامیدی، و درخواست عشق و توجه بازتاب یافته و به شکل کنایه‌آمیز به مسایل روابط انسانی پرداخته شده است. در نهایت، شاعر به ارزش و اهمیت عشق و دردهای ناشی از فقدان آن اشاره کرده و حسرت خود را ابراز می‌کند.
به خوابم دوش پرسیدی، به بیداری چه می‌گویی؟دلت را چیست؟ در خاطر چه سر داری؟ چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: دیشب در خواب از من پرسیدی، وقتی بیدار هستم، چه میگویم؟ دلات چه احساسی دارد؟ چه چیزی در ذهنت هست؟ چه حرفی داری؟
من از مستی نمی‌دانم حدیث خویشتن گفتنتو در باب من مسکین که هشیاری، چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: من از حال مستی خود بیخبرم، تو که هوشیار هستی، درباره من بیچاره چه می‌گویی؟
مرا گفتی که زاری کن، که فریادت رسم روزیکنون چون زاریم دیدی، ز بیزاری چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: به من گفتی که برای دلسوختهام ناله کنم و فریاد بزنم. حالا که به حال زار من نگاه کردی، از بیحوصلگی و ناامیدیام چه حرفی میزنی؟
دمی خواهم که سوی من قدم را رنجه گردانیاجابت می‌کنی؟ یا عذر می‌آری؟ چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: من لحظهای می‌خواهم که به طرف من بیایی و قدمی برداری. آیا این خواستهام را قبول می‌کنی یا بهانهای میتراشی؟ نظر تو چیست؟
به شهر اندر دلی چند از هوس خالی همی‌بینمز خوبان اندرین کشور تو عیاری، چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: من در این شهر افرادی را میبینم که دلشان از آرزوها خالی است. در این دیار تو، زیبا رویانی هستند که هنرهای زیادی دارند. نظر تو چیست؟
دلم بردی و می‌گویی خبر زان دل نمی‌دارمچه گویند این حکایت چون خبر داری، چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: تو دل مرا دزدیدهای و می‌گویی که از حال و روز آن دل خبر ندارم. حالا که خودت از آن خبر داری، چرا چیزی می‌گویی؟
منت در راه می‌افتم چو خاک ره ز مسکینیتو با افتاده‌ای چون من، ز جباری چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: من به خاطر مسکینی و ضعف خودم مانند خاک مسیر تو به خاک می‌افتم، تو که همچنان افتاده‌ای چون من، از قدرت و جباری خود چه سخنی می‌گویی؟
شب تاریک پرسیدی که بی من چون همی باشی؟زهی! روز من از هجرت شب تاری، چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: در شب تاریک از من پرسیدی که بیوجود من چگونه میتوانی زندگی کنی؟ چه شگفت! روزهای من از دوری تو تاریکتر از شب است، حالا چه می‌گویی؟
مرا گویی صبوری ورز و ترکم کن، حکایت بینبه خونم تشنه‌ای یا خود تو پنداری چه می‌گویی
هوش مصنوعی: تو به من می‌گویی که صبر داشته باشم و از من فاصله بگیر، اما بگو چه داستانی است که تو با خونم تشنه‌ای؟ آیا خودت فکر می‌کنی چه می‌گویی؟
پس از صد وعده کم دادی تو را امروز می‌بینمبیاور بوسه، گردن را چه می‌خاری؟ چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: پس از اینکه بارها قول دادهای اما به وعدههای خود عمل نکردهای، امروز تو را میبینم. بیا یک بوسه به من بده، چرا گردن خود را می‌خاری و چه چیزی را در ذهن داری؟
سخن یا گوهرست آن، قند یا شکر، چه می‌خایی؟حکایت می‌کنی، یا شهد می‌باری؟ چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: سخن تو مانند یک گوهر باارزش است، همانند قند یا شکر. آیا میخواهی حکایتی بگویی یا مثل عسل، شیرینی کلامت را نثار می‌کنی؟ منظورت چیست؟
شبی می‌خواهم و جایی که خلوت با تو بنشینممیسر می‌شود؟ یا خود نمی‌یاری؟ چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: شبی را می‌خواهم که بتوانم با تو در محیطی آرام و خلوت نشسته و صحبت کنم. آیا خودت نمیخواهی بیایی یا من باید انتظار بکشیم؟ نظر تو چیست؟
گرفتم بر رخ زرد و دم سردم نبخشودیدرین فریاد و آب چشم و بیداری چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: من به چهرهی زرد و حالت سردم نگاه کردی و رغم همهی ناله و اشک و بیخوابیام، تو مرا نبخشیدی. حالا چه چیزی برای گفتن داری؟
درین شهر اوحدی را می‌فروشم من به یک بوسهکسی دیگر ببینم؟ یا خریداری؟ چه می‌گویی؟
هوش مصنوعی: من در این شهر اوحدی را که به او عشق میورزم، حتی به یک بوسه به کسی دیگر می‌فروشم. آیا تو هم این را میپذیری یا کسی دیگری را میشناسی که بخواهد این را خریداری کند؟ نظر تو چیست؟