بخش ۳ - مناجات
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به خداوند متوجه می‌شود و از او می‌خواهد که با رحمت و بخشایشش، گناهان بندگانش را ببخشد. او به بزرگی و لطف الهی اشاره می‌کند و می‌خواهد که خداوند به دل نیازمندان و دلسوختگان توجه کند. شاعر از خداوند می‌خواهد که او را از غفلت بیدار کند و به او نور ایمان و درک عرفانی عطا نماید. در نهایت، او از خداوند درخواست رحمت و بخشش می‌کند.
ای مقصد هر امیدواریبخشندۀ هر گناهکاری
هوش مصنوعی: ای هدف هر آرزویی و بخشندهی هر گناهکاری
گر جرم ز بندگان نیایدعفو تو جمال کی گشاید
هوش مصنوعی: اگر گناهان بندگان مورد بخشش تو قرار نگیرد، چهرهٔ زیبای رحمت و گشایش تو چگونه نمایان خواهد شد؟
گر بار گناه ما گران استلطف و کرم تو بی‌کران است
هوش مصنوعی: اگر بار گناه ما سنگین است، البته رحمت و لطف تو بیپایان و فراوان است.
یارب به صفای صبح‌خیزانیارب به دعای اشک‌ریزان
هوش مصنوعی: ای خدای من، به طراوت و پاکی صبحگاهان توجه کن و به دعای کسانی که با اشکهایشان دعا میکنند، پاسخ بده.
یارب به دل نیازمندانیارب به نیاز مستمندان
هوش مصنوعی: خدایا، به دلهای نیازمندان رحم کن و به نیازهای بیچشمداشت مستمندان رسیدگی کن.
کز سر محبتم کن آگاهدر خاطرم این و آن مده راه
هوش مصنوعی: از روی محبت من را آگاه کن، در یادم به کسی دیگر توجه نکن.
بفروز دلم به نور ایمانبر من بگشا دری ز عرفان
هوش مصنوعی: مرا به نور ایمان روشنی بخش و درهای آگاهی و شناخت را به روی من باز کن.
بیدارکنم ز خواب غفلتمستم مکن از شراب غفلت
هوش مصنوعی: بیدارم کن از خواب بیخبری، اما نکن که از شراب ناآگاهی مست شوم.
برابن عماد بی سروپایرحمت کن و از کرم ببخشای
هوش مصنوعی: ای خداوند بینهایت، به عماد که در دلتنگی و بینوا به سر میبرد، رحمت کن و از لطف و کرم خود او را ببخش.