شمارهٔ ۱۶
چسان کنم دم بسمل بلند افغان راز سرمه کرد سیه تاب تیغ مژگان را
کدام باز ندانم در آشیان بندیستکه هست حکم پر کاه بال مرغان را
غنی ز فاقه چو بندیم بر شکم سنگیگمان برند که داریم در بغل نان را