تناجی
غنی کشمیری

شمارهٔ ۵۶

آزاده ام ز قید زمین چون نهال شمعبردم فرو به آب و گل خویش ریشه را
از لطف می چو سرو و گل آیند در نظرهر چند ریزه ریزه کنی جام و شیشه را