شمارهٔ ۶۰
خوش آن سالک که گیرد پیش راه دلستانی راقلم باشد به جای شمع بزم اهل معانی را
بنامحرم نشاید گفت اسرار نهانی رابپیچم چون قلم در نامه پیغام زبانی را
چرا خم گشته میگردند پیران جهاندیدهمگر در خاک می جویند ایام جوانی را