تناجی
حافظ شیرازی

شمارهٔ ۸۶

هنگام بهار است گل لاله و نسریناز خاک در آیند و تو در خاک چرایی؟
چندان به سر خاک تو بنشینم و گریمشاید که بهار آید و از خاک در آیی