تناجی
حافظ شیرازی

شمارهٔ ۱۰۶ - رباعی

جانا چو شبی با تو به روز آوردمگر بی تو دمی برآورم نامردم
از مرگ نترسم پس از این کآب حیاتاز چشمهٔ نوش لب لعلت خوردم