شمارهٔ ۱۱۵ - رباعی
گل را دیدم نشسته بر تخت شهیگفتا بشنو راستی از مرد رهی
من طفلم و بی گنه مرا میسوزندای وای به تو که پیری و پر گنهی
گزارش خطا در بیت
معنی «»
منبع: لغتنامهٔ دهخدا