شمارهٔ ۱۱۸ - در اصل از آن عبدالمجید تبریزی شاعر پیشکسوت حافظ

اگر از نشان تو بویی به من برساند باد / به مژدگانی جان و جهان را به باد خواهم داد

اگر چه هستی وجود مرا به خاک (گرد) کشیدی / از این گرد و خاک هیچی دامن تو را نگیرد

چون در به روی من ای نور چشمانم ، چشم خود بستی / دگر جهان در خوشی به روی من نمی گشاید

به تو فکر میکنم چشمانم میشود پر خون / به هوای گیسوی تو عمرم را داده ام بر باد

نه در مقابل چشمان من هستی و نه پنهان از نظر من / نه یادی از من میکنی و نه میروی از یادم

به جای زخم زبان اگر تیغ می زند دشمن / از دوست دست نداریم ، دگر هر چه بادا باد

از دست عشق تو عبدالمجید دگر جانی ندارد / که جان از رنج شیرین نمیخواهد فرهاد