رباعی شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و اندوه عمیق خود صحبت می‌کند و به این فکر می‌کند که امشب در شرایطی دشوار و دردناک بخوابد. او تصمیم دارد از زندگی راحت و آسوده خود فاصله بگیرد و به حالت ناراحتی و پریشانی برود. در انتها، به کسی که دوستش دارد اشاره می‌کند و می‌خواهد بگوید که بدون او نمی‌تواند راحت بخوابد و به خواب عمیق برود.
امشب ز غمت میان خون خواهم خفتوز بستر عافیت برون خواهم خفت
هوش مصنوعی: امشب به خاطر غمهایم در میان اشکهای خود میخوابم و از جای راحت و آسایشم بیرون میآیم.
باور نکنی خیال خود را بفرستتا دَرنگرد که بی تو چون خواهم خفت
هوش مصنوعی: اگر به حرفهای من ایمان نیاوری، تنها تصویری از خودت را به جای من بفرست تا بازنگردم، زیرا بدون تو نمیتوانم بخوابم.