غزل شمارهٔ ۷۶

هوش مصنوعی: این شعر به عمق احساسات انسانی و وابستگی به عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که در این جهان، تنها پناه او آستان عشق معشوقش است و جز آن جایی برای آرامش ندارد. او از ظالمی که تیغ به دست دارد، نمی‌ترسد و به یاد درد و ناله‌های خود، سپر می‌اندازد. همچنین، به فقدان راه و رسم صحیح در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر زمانه شعله‌ای از آتش را به زندگیش بزند، حاضر است بسوزد، چون چیزی جز یک برگ کاه ندارد. شاعر به زیبایی معشوق و تاثیرش بر دل خود اشاره می‌کند و توصیه می‌کند که نباید در پی آزار دیگران بود، زیرا در عشق و شناحتش گناهی جز این نیست. در نهایت، حافظ از یار می‌خواهد که از ظلم و ستمش دوری کند و بر او پناهی دهد، زیرا در میان همه دام‌ها، تنها او برایش پناه است.