غزل شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به خواست سلامتی و زیبایی شاعر و اهمیت آنها در زندگی اشاره می‌کند. شاعر از خدا می‌خواهد که وجود نازنین و لطیف او آسیب نبیند و سلامت او باعث سلامت همه جهان باشد. او بر این باور است که زیبایی ظاهری و باطنی فرد از وضع سلامت او ناشی می‌شود و نمی‌خواهد که هیچ آسیبی به او برسد. همچنین، شاعر به خزان و بدبینی دیگران اشاره کرده و دعا می‌کند که همیشه در محیطی امن و پر از زیبایی باشد. در نهایت، او به دنبال شفای حقیقی از کلام حکیمانه و پرخاصیت حافظ است و امیدوار است که نیازی به درمان‌های ظاهری نداشته باشد.
تَنَت به نازِ طبیبان نیازمند مبادوجود نازکت آزردهٔ گزند مباد
امیدوارم بدنت دچار بیماری نشود که محتاج طبیب شوی و وجودت از بیماری و گزند دور باشد
سلامتِ همه آفاق در سلامتِ توستبه هیچ عارضه شخصِ تو دردمند مباد
: سلامت و خوشبختی همه دنیا به سلامت و خوبی تو بستگی دارد ، امیدوارم هیچ مرضی تو را دردمند نکند
جمالِ صورت و معنی ز امنِ صحتِ توستکه ظاهرت دُژَم و باطنت نَژَند مباد
زیبایی چهره و باطن تو از سلامت و آسودگیات سرچشمه میگیرد، پس نگذار که ظاهرت غمگین و باطنات ناخرسند باشد.
در این چمن چو درآید خزان به یغماییرهش به سروِ سهی قامتِ بلند مباد
وقتی فصل خزان به این باغ وارد شود، امیدوارم که راهش به سوی سروهای بلند و زیبا نرود و آنها را از آن خود نکند.
در آن بساط که حُسن تو جلوه آغازدمجالِ طعنهٔ بدبین و بدپسند مباد
در محفل عشق و زیبایی تو، جایی برای انتقاد و نظر منفی افراد بدبین وجود ندارد.
هر آن که رویِ چو ماهت به چشمِ بد بیندبر آتشِ تو به جز جانِ او سپند مباد
: هر کسی که زیبایی تو را با نظر بد ببیند، امیدوارم که جانش مانند اسپند در آتش تو بسوزد
شفا ز گفتهٔ شِکَّرفِشانِ حافظ جویکه حاجتت به عِلاجِ گلاب و قند مباد
از سخنان شیرین و حکیمانه حافظ بهرهمند شو که درمان‌های معمولی مانند گلاب و قند کارساز نیست