غزل شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به طهارت با آب و می پرداخته و اشاره می‌کند که در صبح زود به میخانه رفته و به معنی و مناسک مذهبی و عرفانی توجه دارد. او از عشق و درد درونی سخن می‌گوید که دلش را رنج می‌دهد و از تجلی زیبایی و دلسپردگی خود به معشوق، ابراز احساسات می‌کند. همچنین به نماز و نیاز از سر درد اشاره می‌کند و در نهایت می‌گوید که اگر امام جماعت درخواستی داشته باشد، خبر دهد که حافظ به می طهارت کرده است.
به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کردعَلَی الصَّباح، که میخانه را زیارت کرد
هوش مصنوعی: در صبح زود، عارفی با آب زلال می، خود را پاکیزه کرد و به میخانه رفت تا آنجا را زیارت کند.
همین که ساغرِ زَرّینِ خور، نهان گردیدهِلال عید به دورِ قدح اشارت کرد
هوش مصنوعی: به محض آنکه جام زرقون خورشید غروب کرد، هلال عید با دقت به دور آن جام اشاره کرد.
خوشا نماز و نیازِ کسی که از سرِ دردبه آبِ دیده و خونِ جگر طهارت کرد
هوش مصنوعی: کسی که از روی درد و رنج به درگاه خداوند نماز میگذارد و با اشکها و احساسات عمیقش، خود را پاک می‌کند، حتماً در جایگاه والایی قرار دارد.
امام خواجه، که بودش سرِ نمازِ درازبه خونِ دخترِ رَز، خرقه را قِصارت کرد
هوش مصنوعی: امام خواجه که در مزاج و حالاتی خاص به نماز میایستاد، به خاطر خون دختر رز، پوشش خود را به حالت کوتاه و مختصر درآورد.
دلم ز حلقهٔ زلفش به جان خرید آشوبچه سود دید؟ ندانم، که این تجارت کرد
دلم از حلقهی زلفش آشفتگی را به بهای جان خرید، در این تجارت چه سودی دید، نمیدانم.
اگر امامِ جماعت طلب کند امروزخبر دهید که حافظ به می طهارت کرد
هوش مصنوعی: اگر امام جماعت بخواهد، امروز به او بگویید که حافظ به نوشیدن شراب پاک و زلال پرداخته است.