غزل شمارهٔ ۱۵۲
هوش مصنوعی: این شعر به تبیین آغاز عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از لحظه‌ای صحبت می‌کند که نور زیبایی خداوند نمایان شد و عشق به وجود آمد، و این عشق مانند آتش به جهان سرایت کرد. وقتی ملک عشق نتوانست این جلوه را درک کند، از غیرت به آتش بدل شد و بر انسان تأثیر گذاشت. عقل سعی کرد از این شعله نور بگیرد، اما غیرت بر جهان چیره شد. مدعیان خواستند به دیدن راز عشق بیایند، اما دست غیب بر سینه نامحرمان زد. در حالی که دیگران به خوشی‌های زندگی مشغول بودند، دل شاعر در غم عشق می‌سوخت. در پایان، حافظ به نوشتن طربنامه عشق کسی اشاره می‌کند که دلش را شاد کرده است.
در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زدعشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
در عالم ابداع و پیش از آفرینش نوری از جمال الهی پدیدار گشت ؛ اشاره به حدیث قدسی (کُنتُ کَنزاً مخفیاً فاَحبَبتُ اَن اُعرَف فَخَلَقتُ الخَلقَ لِکَی اُعرَف) : گنجی پنهان بودم خواستم شناخته شوم پس خلائق را آفریدم . عشق به عنوان قوه ی محرکه که از تجلی خداوند سرچشمه می گیرد پدید آمد و منجر به ایجاد شور و شوق و تحول و حرکت در تمامی ذرات عالم گشت.
جلوه‌ای کرد رُخَت دید مَلَک عشق نداشتعینِ آتش شد از این غیرت و بر آدم زد
زمانی که جلوه ی جمال و حسن تو درخشید ٬ ابلیس آن را مشاهده کرد و چون در سرشت و فطرت او عشق وجود نداشت از شدت حسادت همچون آتش سوزان شد و خود را بر دل آدم زد تا او را از این عشق گمراه کند.
عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزدبرق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد
عقل مصلحت اندیش می خواست از شعله ی عشق چراغ راه خودش را روشن کند و از این رهگذر سودی ببرد اما عشق مانع چراغ افروزی عقل از شعله ی عشق شد.
مدعی خواست که آید به تماشاگَهِ رازدست غیب آمد و بر سینهٔ نامحرم زد
هوش مصنوعی: مدعی خواست رازها را ببیند، اما دست غیب به ناگاه بر سینهی کسی که نباید، ضربه زد.
دیگران قرعهٔ قسمت همه بر عیش زدنددل غمدیدهٔ ما بود که هم بر غم زد
هوش مصنوعی: دیگران خوشی و لذت را انتخاب کردند، اما دل ما که پر از غم است، تنها به غمگینی ادامه داد.
جانِ عِلْوی هوسِ چاهِ زنخدان تو داشتدست در حلقهٔ آن زلفِ خَم اندر خَم زد
هوش مصنوعی: جان علوی به شدت شوق و اشتیاق داشت که در چاه جادو و زیباییهای تو فرو رود و دستش را در حلقهٔ آن زلفهای پیچ در پیچ تو بگذارد.
حافظ آن روز طربنامهٔ عشق تو نوشتکه قلم بر سرِ اسبابِ دلِ خُرَّم زد
هوش مصنوعی: حافظ روزی را به یاد میآرد که دربارهٔ عشق تو شعری شاد و زیبا نوشت و قلمش با شادی و عشق بر دل خوشش نقش زد.