غزل شمارهٔ ۱۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به نقد و بررسی اوضاع اجتماعی و انسانی می‌پردازد. شاعر به یاران خود پیشنهاد می‌کند که به جای مشغول شدن به امور بی‌فایده، تمرکزشان را بر عشق و زیبایی بگذارند. او از دلیر بودن جوانان و قدرت عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که باید از خودخواهی و تنهایی فاصله گرفت و به دور هم جمع شدند. در نهایت، حسرتی بر نداشتن توجه بی‌توجهی زمان نسبت به مسکینان و غم آنان دارد. شعر به زیبایی و لذت‌های زندگی دعوت می‌کند و اهمیت همدلی و عشق را یادآور می‌شود.
نقدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرند؟تا همه صومعه‌داران پیِ کاری گیرند
هوش مصنوعی: آیا ممکن است که منتقدان، به طور جدی و با دقت روی مسائل تمرکز کنند؟ تا این که همه کسانی که در راه باورهای خود هستند، به دنبال هدفی مشخص بروند.
مصلحت‌دیدِ من آن است که یاران همه کاربِگُذارَند و خَمِ طُرِّهٔ یاری گیرند
هوش مصنوعی: به نظرم بهترین کار این است که دوستان همه چیز را کنار بگذارند و از راه دوستی و یاری به هم کمک کنند.
خوش گرفتند حریفان سرِ زلفِ ساقیگر فَلَکْشان بِگُذارَد که قراری گیرند
هوش مصنوعی: دوستان و رقبای من به زیبایی و دلرباییِ موهای ساقی دل بستهاند و اگر زمان به آنها اجازه دهد، ممکن است به توافقی برسند.
قوَّتِ بازویِ پرهیز به خوبان مفروشکه در این خیل حِصاری به سواری گیرند
هوش مصنوعی: بازوی پرهیزکاران را به راحتی نخر، زیرا در این جمع، افراد خوب و شایستهای هستند که از آنها بهرهمند خواهند شد.
یا‌رَب این بَچِّهٔ تُرکان چه دلیرند به خونکه به تیرِ مُژه، هر لحظه شکاری گیرند
هوش مصنوعی: ای خدا، این جوانان ترک چه شجاع هستند که به کمک تیرکمان خود هر لحظه شکار میکنند.
رقص بر شعرِ تر و نالهٔ نِی خوش باشدخاصه رقصی که در آن دستِ نگاری گیرند
هوش مصنوعی: رقص بر روی شعر زیبا و صدای نی لذتی خاص دارد، به ویژه رقصی که در آن دست هنرمندی را به همراه داشته باشند.
حافظ اَبنایِ زمان را غمِ مسکینان نیستزین میان گر بتوان به که کناری گیرند
هوش مصنوعی: حافظ می‌گوید: فرزندان زمانه، دلنگرانی افراد بیچاره را ندارند و اگر ممکن باشد، باید با کسانی که در این دردها نمیباشند، همنشینی کرد.