غزل شمارهٔ ۲۹۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی صبحگاه از کاخ ابداع اشاره می‌کند که نور صبح به اطراف می‌تابد و نمایی از دنیای مختلف را به نمایش می‌گذارد. همچنین، شاعر به حال و هواهای پرشور و شاد در دوران جمشید می‌پردازد و به همهمه و شادی ناشی از می‌نوشی و رقص اشاره می‌کند. او به آدمی یادآور می‌شود که در دوران، هر حالتی از شادی و نشاط را باید جشن گرفت و می‌فهماند که دنیا فریبنده است. در پایان، تأکید می‌کند که اگر به دنبال نفع واقعی هستید، باید از زندگی و محبت خدایی بهره‌برداری کنید.
بامدادان که ز خلوتگَهِ کاخِ اِبداعشمعِ خاور فِکَنَد بر همه اطراف شُعاع
هوش مصنوعی: صبحها هنگامی که شمعی که در قصر الهام روشن است، نور خود را بر تمام اطراف پخش می‌کند.
بَرکَشَد آینه از جِیبِ افق چرخ و در آنبنماید رخِ گیتی به هزاران انواع
هوش مصنوعی: آینهای که از جیب آسمان پیداست، تصویر زمین را به شکلهای گوناگون به نمایش می‌گذارد.
در زوایایِ طَرَبخانهٔ جمشیدِ فلکاَرغَنون ساز کُنَد زهره به آهنگِ سَماع
هوش مصنوعی: در گوشه و کنار ساز و دهل کاخ جمشید، زهره به آهنگ رقص و شادی میرقصد.
چنگ در غُلغُله آید که کجا شد منکر؟جام در قَهقَهه آید که کجا شد مَنّاع؟
هوش مصنوعی: در هیاهو و سر و صدای زندگی، ناپدید شدن منکرها به چشم میآید و در خنده و شادی، مانعها نیز ناپدید میشوند.
وضعِ دوران بنگر ساغرِ عِشرت بَر گیرکه به هر حالتی این است بِهینِ اوضاع
هوش مصنوعی: وضعیت زمانه را بنگر و جام خوشی را بگیر، زیرا در هر شرایطی این بهترین حالت اوضاع است.
طُرِّهٔ شاهدِ دنیی همه بند است و فریبعارفان بر سرِ این رشته نجویند نِزاع
هوش مصنوعی: سر و شکل زیبای دنیا تماماً فریب و گمراهی است و عارفان در این خصوص به هیچ درگیری و جدلی نمیپردازند.
عمرِ خسرو طلب ار نفعِ جهان می‌خواهیکه وجودیست عطابخشِ کریمِ نَفّاع
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از زندگی خسرو بهرهای برای بهبود وضعیت جهان ببری، باید بدان که وجود او بخشنده و نیکوکار است.
مَظهَرِ لطفِ ازل، روشنی چشمِ اَمَلجامعِ علم و عمل جانِ جهان، شاه شجاع
هوش مصنوعی: جلوهای از رحمت بیپایان، روشنایی بخش چشم امید، که مجموع دانش و عمل را در بر دارد و روح جهان است، پادشاهی شجاع و دلیر.