غزل شمارهٔ ۳۴۳

هوش مصنوعی: شعری از حافظ است که در آن شاعر به مرور زمان و تجربه‌های زندگی خود اشاره می‌کند. او خود را از خُرده‌فرمانروایان مغان می‌داند و می‌گوید هرگز ساغر نوشیدنش خالی از شراب نبوده است. به عشق و مقام رندان پاکباز افتخار می‌کند و از درد و رنج در زندگی‌اش سخن می‌گوید. حافظ از وضعیتی که در آن به‌دلیل کثیفی‌ جامه‌اش، برداشت بدی درباره‌اش می‌شود، ابراز گلایه می‌کند. او هم‌چنین به حسرت و غم ناشی از بی‌نوا بودن خود در قفس و دوری از وطن اشاره کرده و آرزو دارد که از محیط فعلی‌اش رها شود. در پایان، به دوستی با خواجه و تملک فضل و نعمت او پرداخته و تمایل دارد زودتر به بزم و شادی برگردد.