غزل شمارهٔ ۳۶۰
هوش مصنوعی: غزل به بررسی احساسات و تجربیات شاعر در سفر و جستجوی عشق و عرفان می‌پردازد. او از ویرانی و غم دلش در رنج سفر صحبت می‌کند و آرزو دارد به خانه و دل‌خواه خود برگردد. شاعر نذر می‌کند که در راه بازگشت به میخانه برود و از حال و احوال خود بگوید. او به عشق و ارتباط با آشنایان اشاره می‌کند و از نارضایتی‌اش از بیگانگان سخن می‌گوید. در انتها، شاعر از شادی و سرخوشی‌اش در کنار دوست و میکده، مشابه حافظ، یاد می‌کند و به سادگی حس gratitude خود را به خاطر زیبایی‌ها و لحظات خوش ابراز می‌کند.
گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَمدگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم
هوش مصنوعی: اگر از این خانه خراب به سوی خانهای بروم، دیگر در جایی که میروم، عاقل و دانا خواهم بود.
زین سفر گر به سلامت به وطن باز رَسَمنَذر کردم که هم از راه به میخانه روم
هوش مصنوعی: اگر از این سفر با سلامت به وطن برگردم، وعده دادهام که ابتدا از راه، به میخانه بروم.
تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوکبه درِ صَومَعَه با بَربَط و پیمانه روم
هوش مصنوعی: میخواهم بگویم که در این سفر و مسیر معنوی چه چیزهایی برایم روشن شده است، به درب صومعه با موسیقی و جام شراب وارد میشوم.
آشنایانِ رَهِ عشق گَرَم خون بخورندناکَسَم گر به شکایت سویِ بیگانه روم
هوش مصنوعی: اگر کسانی که در مسیر عشق هستند، بر من سخت بگذرند و به من آسیب برسانند، من هم بیپروا به سمت بیگانگان نمیروم تا شکایت کنم.
بعد از این دستِ من و زلفِ چو زنجیرِ نگارچند و چند از پِیِ کامِ دلِ دیوانه روم
هوش مصنوعی: بعد از این، من که دستم و زلف معشوق مانند زنجیر است، چند بار دیگر برای رسیدن به آرزوی دل دیوانهام میروم.
گر ببینم خمِ ابروی چو محرابش بازسجدهٔ شُکر کنم و از پِیِ شُکرانه روم
هوش مصنوعی: اگر ابروی خمیدهاش را مانند محراب ببینم، شکرگزاریام را به جا میآورم و به دنبال شکرانهاش میروم.
خُرَّم آن دَم که چو حافظ به تَوَلّای وزیرسرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم
چه لحظهای خوش است زمانی که مانند حافظ، با حمایت وزیر، شاد و مست از میکده، همراه با یار به خانه بازگردم.