غزل شمارهٔ ۳۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شخصی که به دیدارش آمده و برای او فاتحه می‌خواند، می‌گوید که در حال خستگی و درد است و حضور او برایش تسکین‌دهنده است. او از محبت و عشق سخن می‌گوید که همچون تب در وجودش باقی مانده و از درد جدایی رنج می‌برد. شاعر از پزشک درخواست می‌کند که حالش را درک کند و نشان بدهد که زندگی‌اش چگونه در حال گذر است. او به قدرت عشق و تاثیر آن بر روح و جانش اشاره می‌کند و در نهایت، از فراموش کردن پزشکان و روی آوردن به عشق و شعر به عنوان درمان یاد می‌کند.
فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوانلَب بُگُشا که می‌دَهَد لَعلِ لَبَت به مُرده جان
هوش مصنوعی: وقتی به سر یک انسان خسته و بیمار میرسی، دعا و فاتحه‌ای برای او بخوان. لبهای خود را باز کن، چون لبهای تو با زیبایی شگفتانگیز خود میتواند به او زندگی تازهای ببخشد.
آن که به پُرسش آمَد و فاتحه خواند و می‌رَوَدگو نَفَسی که روح را می‌کُنَم از پِیَش رَوان
هوش مصنوعی: کسی که به سوال آمد و فاتحه‌ای خواند و در حال رفتن است، به او بگو که من روح را برای او به دنبال میآورم.
ای که طَبیبِ خَسته‌ای، رویِ زَبان مَن بِبینکـاین دَم و دودِ سینه‌ام، بارِ دل اَست بَر زَبان
هوش مصنوعی: ای پزشک خسته، نگاهی به زبان من کن، زیرا آنچه که در این لحظه از سینه‌ام خارج میشود، تمام بار غمها و دلخوریهایم بر زبان است.
گرچه تَبْ اُستُخوانِ مَن کرد زِ مِهرْ گرم و رَفتهمچو تَبَم نمی‌رَوَد آتشِ مِهر از اُستُخوان
هوش مصنوعی: هرچند عشق مرا به شدت عاطفی و بیمار کرده است و احساساتم داغ و پرحرارت است، اما آتش این عشق هرگز از وجودم خاموش نخواهد شد.
حالِ دِلَم زِ خالِ تو هَست دَر آتَشَش وَطنچَشمم از آن دو چَشمِ تو خسته شُده‌ست و ناتَوان
هوش مصنوعی: احساس درونیم تحت تأثیر زیبایی توست، به طوری که چشمانم از خیره شدن به چشمان تو خسته و ناتوان شدهاند.
بازنِشانْ حَرارَتَم ز آبِ دو دیده و ببیننَبضِ مَرا که می‌دَهَد هیچ زِ زندگی نِشان
هوش مصنوعی: مرا با اشکهای چشمانم از حرارت خود بازنشانی و نگاهی به نبض من بینداز که هیچ نشانهای از زندگی نمیدهد.
آن که مُدام شیشه‌ام از پِی عیش داده اَستشیشه‌ام از چه می‌بَرَد پیشِ طَبیبْ هَر زَمان؟
هوش مصنوعی: شخصی که بهطور مداوم مرا به خوشگذرانی دعوت می‌کند، چرا همیشه باید برای درمان به پزشک مراجعه کنم؟
حافظ از آبِ زندگی شعرِ تو داد شَربَتَمتَرکِ طَبیب کُن بیا نُسخهٔ شَربَتَم بِخوان
هوش مصنوعی: حافظ از دوغ زندگی شعر تو جرعهای به من داد و حالا درخواستی دارم که ترکِ معالجه کن و بیا نسخهای برای شربت من بخوان.