غزل شمارهٔ ۳۸۶
هوش مصنوعی: این ابیات از حافظ به نقد و بررسی ریاکاری و ظاهرگرایی در دین و تصوف می‌پردازد. او به کسانی که به ظواهر مذهبی (خرقه پوشان) مشغولند، هشدار می‌دهد که معنای واقعی خدا را نباید در این ظواهر جستجو کرد و از رندان (ساقیان و شراب‌فروشان) و زندگی شاداب و بی‌خیالی آنها یاد می‌کند. حافظ بر این باور است که در درون لباس صوفیانه، آلودگی‌ها و ریاکاری‌های زیادی وجود دارد و به جای آن، شادابی و سرخوشی را در می‌فروشان و کسانی که از عیش و نوش لذت می‌برند، بهتر می‌داند. او همچنین به لطافت روح افرادی حساس اشاره کرده و از خطر فریب خوردن از دلقک‌ها و دروغ‌گویان می‌هشدار می‌دهد. در نهایت، او از دلگرمی‌اش به حافظ و انرژی درونی‌اش سخن می‌گوید.
خدا را کم نشین با خرقه پوشانرخ از رندان بی‌سامان مپوشان
تو را به خدا قسم میدهم که با افراد با اسم و رسم و مقام کمتر نشست و برخاست کن و چهره ات را از مستمندان و رندان پوشیده نگاه ندار
در این خرقه بسی آلودگی هستخوشا وقت قبای می فروشان
هوش مصنوعی: در این پوشش، آلودگیهای زیادی وجود دارد، اما خوشا به حال کسانی که در لباس می‌فروشان هستند.
در این صوفی‌وشان دَردی ندیدمکه صافی باد عیش دُردنوشان
هوش مصنوعی: در این مردم صوفینما، دردی ندیدم که پاککننده لذت برای دردآوران باشد.
تو نازک‌طبعی و طاقت نیاریگرانی‌های مشتی دلق‌پوشان
هوش مصنوعی: تو دل-sensitive هستی و نمیتوانی بار سنگین رفتارهای عدهای ظاهرنما را تحمل کنی.
چو مستم کرده‌ای مستور منشینچو نوشم داده‌ای زهرم منوشان
هوش مصنوعی: وقتی تو مرا مست کرده‌ای، لطفاً زندگیام را پنهان نکن. زمانی که زهر را به من میدهی، نگذار که از آن بنوشم.
بیا وز غَبْن این سالوسیان بینصُراحی خون‌دل و بربط خروشان
هوش مصنوعی: بیایید و از این فریبکاری سالوسها آگاه شویم، جایی که ظرفی پر از خون دل و یک ساز شاداب را میبینیم.
ز دلگرمی حافظ بر حذر باشکه دارد سینه‌ای چون دیگ جوشان
هوش مصنوعی: به احساسات و عواطف حافظ توجه کن، زیرا او در درون خود احساسی پرآشوب و طوفانی دارد.