غزل شمارهٔ ۴۴۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع عشق و دل‌تنگی اشاره می‌کند و به هم‌تسلی دوست و معشوق خود می‌اندیشد. او بیان می‌کند که اگر دل معشوق مهربان بود، حال او این‌گونه نمی‌بود. شاعر از نسیم طره دوست سخن می‌گوید و احساس می‌کند که زندگی بی‌دوست بی‌ارزش است. او به خداوند دعا می‌کند که دل او را از سختی‌های زمانه رهایی بخشد و می‌خواهد که معشوقش از پشت پرده‌ها بیرون بیاید و شامل حال او شود. در نهایت، شاعر به عشق و سرگشتگی خود اشاره کرده و خود را در دایره عشق احساس می‌کند.
چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی
هوش مصنوعی: اگر دل آن ماه مهربان میبود، حال و روز ما این‌گونه نبود. اگر او به ما محبت میکرد، زندگیمان بهتر و متفاوت میشد.
بگفتمی که «چه ارزد نسیم طرهٔ دوست؟»گرم به هر سر مویی هزار جان بودی
هوش مصنوعی: گفتم باد ملایم موهای محبوب چه ارزشی دارد؟ اما او در پاسخ گفت که هر رشته موی او هزار جان ارزش دارد.
برات خوش‌دلی ما چه کم شدی یا ربگرش نشان امان از بد زمان بودی
هوش مصنوعی: ای کاش خوشدل بودن ما صدای کمرنگی از خوشیهای زندگیمان بود، خداوندا! اگر او با ما بود، نمیدانیم که تا چه اندازه میتوانستیم در برابر روزگار سخت مقاومت کنیم.
گرَم زمانه سرافراز داشتی و عزیزسریر عزتم آن خاک آستان بودی
هوش مصنوعی: اگر در روزگار خود مقام و منزلت بلندی داشتی، باید بدانی که ریشهی عزت و آبرویت در خاک این آستان است.
ز پرده کاش برون آمدی چو قطرهٔ اشککه بر دو دیدهٔ ما حکم او روان بودی
هوش مصنوعی: کاش تو از پشت پرده بیرون میآمدی مثل قطره اشکی که بر روی چشمهای ما جاری است.
اگر نه دایرهٔ عشق راه بربستیچو نقطه حافظ سرگشته در میان بودی
هوش مصنوعی: اگر در عشق راه را نبسته بودی، مثل نقطهای که حافظ در گمراهی قرار دارد، در مرکز دایرهای از عشق میبودی.