غزل شمارهٔ ۴۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و روز شخصی می‌پردازد که در محیطی شاد و پر از عشق و خوشی زندگی می‌کند. شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند و از لذت‌های شب و روز که به خاطر عشق و زیبایی یار تجربه می‌شود، صحبت می‌کند. او همچنین به انتظار دوستان و عاشقان که پیغام یار سفر کرده را می‌کشند، اشاره می‌کند. در تمام این توصیفات، شاعر به شادی و خوشی ناشی از عشق و لذت‌های زندگی پرداخته و از وفا و ثبات در عشق نیز سخن می‌گوید. در نهایت، او به نام نیک و دعای صبحگاهی اشاره می‌کند که به زندگی‌اش معنا و مونس می‌بخشد. این همه نشان‌دهنده‌ی اهمیت عشق و دوست داشتن در زندگی شاعر است.
ای که در کوی خرابات مقامی داریجم وقت خودی ار دست به جامی داری
هوش مصنوعی: ای کسی که در محلهی خراباتیها جایگاهی داری، اگر در لحظهای به خود واقعیات دسترسی پیدا کنی، این کار را میتوانی با نوشیدن جام (شراب) انجام دهی.
ای که با زلف و رخِ یار گذاری شب و روزفرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری
هوش مصنوعی: ای کسی که با زلف و چهره محبوبت شب و روز را سپری میکنی، آرزو دارم فرصتی برایت فراهم شود تا به زیبایی صبح و شام بگذرانید.
ای صبا! سوختگان بر سر ره منتظرندگر از آن یار سفرکرده پیامی داری
هوش مصنوعی: ای نسیم! عاشقانی که دل به یاد محبوبشان دادهاند، در کنار راه منتظرند. اگر خبری از آن معشوقی که سفر کرده داری، حتماً به آنها برسان.
خال سرسبز تو خوش دانهٔ عیشی‌ست ولیبر کنار چمنش وه که چه دامی داری
هوش مصنوعی: خال سبز تو به مانند دانهای خوشمزه از لذّت و شادی است، اما در کنار چمن آن، وای که چه دام بزرگی برای جذب دارد.
بوی جان از لب خندان قدح می‌شنومبشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری
هوش مصنوعی: بوی زندگی و خوشی را از لبهای خندان جام میشنوم. ای آقا، اگر حس بویاییات را داری، این را بشنو.
چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبودمی‌کنم شکر که بر جور دوامی داری
هوش مصنوعی: زمانی که در وفا هیچ پایداری وجود نداشت، من سپاسگزارم که تو در برابر ظلم پایداری میکنی.
نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود؟تویی امروز در این شهر که نامی داری
هوش مصنوعی: اگر غریبهای از تو نام نیک بخواهد، چه تفاوتی می‌کند؟ امروز تو در این شهر شناختهشدهای و نامی داری.
بس دعای سحرت مونس جان خواهد بودتو که چون حافظ شب‌خیز غلامی داری
هوش مصنوعی: دعای سحرگاهت همدم دل خواهد بود، تو که مثل حافظ، شبزندهدار غلامی داری.