غزل شمارهٔ ۴۹۰

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شیدایی و عشق عمیق خود اشاره می‌کند و از حالتی نادر یاد می‌کند که در دیار مغان وجود ندارد. او می‌گوید که دلش آینه‌ای از شاهی است که غبارهایی بر آن نشسته و از خدا خواهان روشنایی و صحبت است. شاعر با وجود اینکه توبه کرده، اما نمی‌تواند بدون چهره محبوبش از می بگذرد. او به زیبایی چشم محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که اهل نظر هرگز از پی نادانی نمی‌روند. او خواهان آن است که در کنار معشوقش قرار گیرد و تصریح می‌کند که هر گوشه از درد دلش به دریا می‌ماند. در نهایت، شاعر بر اهمیت عشق و می‌پرستی تأکید می‌کند و اشاره‌ای به نیاز انسان به عشق و حضور محبوب دارد و از افسوسی خبر می‌دهد که اگر امروز را بشناسند، فردایی نیز وجود خواهد داشت.