شمارهٔ ۲۴ - ساقی‌نامهٔ ۹
هوش مصنوعی: این شعر به تمسخر و انتقاد از زندگی پر زحمت و پر دردسر می‌پردازد و تأکید می‌کند که فرد در زمان مرگش باید به سنت مستان و شادمانه‌ها بپردازد. شاعر درخواست می‌کند تا پس از مرگش او را در تابوتی از چوب تاک بگذارند و در آب خرابات غسل دهند. همچنین تأکید دارد که فقط شراب بر قبرش ریخته شود و موسیقی و شادی برایش برگزار گردد. در نهایت، شاعر به خود یادآوری می‌کند که نباید از حالت مستی دور شود، زیرا در این حالت زندگی آسان‌تر و بی‌خطرتر خواهد بود. برخی معتقدند این شعر به حافظ نسبت داده شده، اما ممکن است از او نباشد.
من ار زآن که گردم به مستی هلاکبه آیین مستان بریدم به خاک
هوش مصنوعی: اگر به خاطر مستی و خوشی از پای در آیم، به روش و سیرت مستان خودم را به خاک میزنم و از زندگی جدا میشوم.
به تابوتی از چوب تاکم کنیدبه راه خرابات خاکم کنید
هوش مصنوعی: مرا در تابوت چوبی قرار دهید و به سمت مکانهای فساد و نابودی ببرید.
به آب خرابات غسلم دهیدپس آنگاه بر دوش مستم نهید
هوش مصنوعی: مرا به آب خمرههای میخانه بشویید و سپس بر دوش من مستی را بنشانید.
مریزید بر گور من جز شرابمیارید در ماتمم جز رباب
هوش مصنوعی: بر سر مزار من فقط شراب بریزید و در مراسم خاکسپاریام جز موسیقی رباب نیاورید.
ولیکن به شرطی که در مرگ منننالد به جز مطرب و چنگ زن
هوش مصنوعی: اما تنها به این شرط که در مرگ من هیچکس جز نوازندگان و کسانی که چنگ میزنند، نگران و غمگین نشوند.
تو خود حافظا سر ز مستی متابکه سلطان نخواهد خراج از خراب
هوش مصنوعی: ای حافظ، از خوشی و نشئه خود چشم نپوش، زیرا که پادشاهی از کسی که در حال سرخوشی است، مالیات نخواهد گرفت.
این شعر در کتاب سفینهٔ حافظ به سعی و اهتمام سرتیپ مسعود جنتی عطایی در زمرهٔ ساقی‌نامه‌های منتسب به حافظ آمده است. هر چند لحن و زبان شعر نشان می‌دهد که این شعر به احتمال بالا از حافظ نیست.
هوش مصنوعی: این شعر در کتابی به نام "سفینهٔ حافظ" که توسط سرتیپ مسعود جنتی عطایی گردآوری شده، قرار دارد. با این حال، شیوه بیان و زبان شعر نشان می‌دهد که احتمالاً این شعر از حافظ نیست.