شمارهٔ ۵۸ - فی مدح الصاحب الاعظم جلال الدین شاه الخوافی - خواجوی کرمانی

فکند سبزه ز هر سو هزار زیلوچهکشید بر لب هر جویبار زیلوچه

ز غیب فرش طرب را رسید سر سبزیکه سبزه می فکند سبزکار زیلوچه

درون منظره ی چار طاق لاله فکندنسیم صبح ز مشک تتار زیلوچه

میان فرش زمرد که سبزه گستردستکشید سوسن خنجر گزار زیلوچه

چو سرو میل چمن کن که گلرُخ چمنیز چهره افکندت بر گذار زیلوچه

خوشا بوقت صبوحی چو صد هزار نگاربباغ برده ز خرگه نگار زیلوچه

برند اکثر نورستگان درین منزلچو سبزه بر طرف لاله زار زیلوچه

کشند صدرنشینان بارگاه چمنز بهر صدر شه کامگار زیلوچه

فکنده اند تماشا کنان مجلس اوبرین دریچه ی نیلی حصار زیلوچه

ز طیلسان فکند قاضی ممالک چرخبرای بندگی شهریار زیلوچه

جلال دولت و دین آفتاب اوج جلالکه بر فلک فکند ز اقتدار زیلوچه

برای صدر نشینان قدرش افکندندورای این شرف زرنگار زیلوچه

بسی نماند که از بهر جامه داری اودهد زمانه بدست چنار زیلوچه

چو بوسه بر کف پایش زند چرا چون خاکبیفکنند بدین گونه خوار زیلوچه

ایا شهی که ز فراش خانه فلکیدهند بزم ترا یادگار زیلوچه

مجاهزان قضا بختیان گردون راز بهر فرش تو کردند بار زیلوچه

ازین سرادق زربفت کحلی افکندندببارگاه تو هنگام بار زیلوچه

ز ریشه های خصوم سیه گلیم کشندمبارزان تو در کار زار زیلوچه

چو جامه داران در موکب تو ترک فلکبدوش می کشد از افتخار زیلوچه

بساز بزم که فراش آفرینش رابرای بزم تو آید بکار زیلوچه

ز بهر صدر تو زینگونه کس نیافته استمرصع از گهر شاهوار زیلوچه

مخدرات ضمیرم ز بهر پای اندازکشیده اند چنین بر قطار زیلوچه

نمونه از تو گرفتم چو نقش می بستمبنام صدر تو ای نامدار زیلوچه

ز شوق انک تو بروی قدم نهی ورنینکردمی ز جهان اختیار زیلوچه

معینست که چون دست باف خاطر مننبافتند درین روزگار زیلوچه

ز کارخانه بافندگان قالی طبعبرون نیامد ازین سان چهار زیلوچه

حدیثم ارچه چو زیلوچه افکنی بر خاکقبول کن ز من خاکسار زیلوچه

مرا که این همه زیلوچهای قالی هستچرا چو گل بودم نوک خار زیلوچه

همیشه تا فکند تیر پیر مستوفیبرین بساط زمرد شعار زیلوچه

فکنده باد ترا در سرادقات جلالچو این نه اطلس چرخی هزار زیلوچه

ز شهپر ملکت بر یمین سرا پردهز پرده ی فلکت بر یسار زیلوچه