شمارهٔ ۶ - فی مدح الصاحب السعید جلال الدین الخوافی طاب ثراه
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره دارد و او را به عنوان مظهر زیبایی و نعمت‌های الهی توصیف می‌کند. او از عطر و لطافت معشوق می‌گوید و به خصوصیات زیرچشمی و دلربایی او اشاره می‌کند. شاعر در انتظار دیدار اوست و آرزو دارد که فرصت بیشتری برای نزدیک شدن به او پیدا کند. همچنین، او از زیبایی‌های صبح و لذت نوشیدن شراب سخن می‌گوید، که نمادی از شادی و سرزندگی است. در کل، این شعر به عشق و زیبایی معشوق پرداخته و حس انتظار و شوق ملاقات را به تصویر می‌کشد.
ای خادم سنبل تو عنبروز لعل تو رفته آب کوثر
هوش مصنوعی: ای خدمتگزار سنبل، بوی خوشی مثل عنبر از تو به مشام میرسد و آب کوثر از لعل تو جاری شده است.
در تنگ ز تنگ شکّرت قنددر شور ز پسته ی تو شکّر
هوش مصنوعی: در شرایط سخت و کمبود، شیرینی به وجود میآید. در زمانی که انسان در تنگنا قرار دارد، لذت و خوشیهایی که از آن چیزهای کوچک به دست میآورد، بیشتر احساس میشود.
هندوی خط تو نافه ی چینلالای لب تو لؤلؤی تر
هوش مصنوعی: خط زیبای تو مانند نازکای چین و صدای دلنشین لبهایت همچون مروارید است.
با مهر رخ جهان فروزتاز چشم فلک فتاده اختر
هوش مصنوعی: با زیبایی چهرهات، جهان روشنایی یافته و از نگاه آسمان ستارهای به زمین آمده است.
داریم در آرزوی رویتسر بر کف دست و دست بر سر
هوش مصنوعی: ما به امید دیدن رویت، سر را بر دست گذاشته و دست را بر سر خود میگذاریم.
بگشای ز صبح شام شبگونبنمای ز شعر نقش شستر
هوش مصنوعی: از سپیدهدم، شبنشینی را آغاز کن و با شعر، تصویر زیبایی را به نمایش بگذار.
پیش آر بوقت صبح بادهپر کن بگه صبوح ساغر
هوش مصنوعی: در صبح زود، باده را آماده کن و به زود از آن بنوش.
ادامهٔ شعر تایپ نشده (تصحیح سهیلی خوانساری صفحهٔ ۱۳۹)