شمارهٔ ۵۰ - خواجوی کرمانی

ترا که نرگس مخمور و زلف مهپوشستوفا و عهد قدیمت مگر فراموشست

ز شور زلف تو دوشم شبی دراز گذشتاگرچه زلف سیاهت زیادت از دوشست

بقصد خون دل من کمان ابرو راکشیده چشم تو پیوسته تا بنا گوشست

ز تیر غمزه ی عاشق کش تو ایمن نیستوگرنه هندوی زلفت چرا زره پوشست

کنار سبزه ی سیراب و طرف جوی مجویترا که سبزه بر اطراف چشمه ی نوشست

چگونه گوش توان کرد پند صاحب هوشمرا که قول مغنّی هنوز در گوشست

حدیث حسن بهاران ز هوشیاران پرسچرا که بلبل بیچاره مست و مدهوشست

زبان سوسن آزاد بین که هست درازولیک برخی آزاده ئی که خاموشست

دو چشم آهوی شیر افکنش نگر خواجوکه همچو بخت تو در عین خواب خرگوشست