شمارهٔ ۸۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر احساسات خود را به تصویر می‌کشد و معشوق را با رنگ‌ها و عناصر طبیعی مقایسه می‌کند. یاقوت، ماه، خورشید و طرز زلف معشوق همه به زیبایی او اشاره دارند. اشک شاعر نیز به عنوان نشانه‌ای از عشق و درد در این شعر مطرح می‌شود. او به قدرت معشوق و تأثیر عمیق او بر خود اشاره می‌کند و در انتها به دامان زلف معشوق که شبیه آشیانه‌ای برای روح اوست، می‌پردازد. شعر به طور کلی بیانگر شیفتگی و عشق عمیق شاعر به معشوق است.
مرا یاقوت او قوت روانستولی اشکم چو یاقوت روانست
هوش مصنوعی: یاقوت او به من انرژی و قوت میدهد، اما اشکهای من همچون یاقوتی جاری است.
رخش ماهست یا خورشید شب پوشخطش طوطیست یا هندوستانست
هوش مصنوعی: صورت ماه است یا خورشید در دل شب، خطش مثل طوطی است یا به زیبایی هندوستان.
صبا از طرّه اش عنبر نسیمستنسیم از سنبلش عنبر فشانست
هوش مصنوعی: بزرگترین عطر و بوی خوش، از موها و عطر سنبل او به مشام میرسد؛ نسیم صبحگاهی نیز از این عطرها بهرهمند است و بوی دلانگیزی به همراه دارد.
میانش یکسر مو در میان نیستولیکن یک سر مویش دهانست
هوش مصنوعی: در وسط این فرد هیچ مویی وجود ندارد، اما یک سر موی او به اندازهای است که مانند دهان عمل می‌کند.
شنیدم کان صنم با ما چنان نیستولیکن چون نظر کردم چنانست
هوش مصنوعی: شنیدم که آن معشوق مانند ما نیست، اما وقتی نگاه کردم، دیدم که واقعاً همینطور است.
ز چشمش چشم پوشش چون توان داشتکه یکچندست کوهم ناتوانست
هوش مصنوعی: وقتی توانستم از نگاهش دور شوم، دریافتم که مثل کوهی ناتوان است و نمیتواند مدت زیادی من را از خود دور نگهدارد.
بیا آن آب آتش رنگ در دهکه گر خود آتشست آتش نشانست
هوش مصنوعی: بیا به سراغ آن آبی که رنگش شبیه آتش است، زیرا اگر خود آتش هم باشد، میتواند آتش را خاموش کند.
بدان ماند که خونش می دواندبدینسان کز پیت اشکم روانست
هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که خونش مانند آبی که از چشمانم میریزد، جاری است.
چو مرغی زیرک آمد جان خواجوکه او را دام زلفت آشیانست
هوش مصنوعی: مانند پرندهای زیرک، جان خواجو به سوی تو آمده است، زیرا که دام زلف تو برای او خانه و پناهگاهی است.