شمارهٔ ۱۷۰
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از شکرین بودن لب‌ها و زیبایی‌های معشوقش سخن می‌گوید و صحنه‌هایی از عشق و دردهای ناشی از آن را توصیف می‌کند. او از تأثیر نگاه معشوق و عشقش بر زندگی‌اش می‌گوید و به احساسات عمیق و رنج‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که عشقش بسیار عمیق و واقعی است و او از آنچه بر دلش می‌گذرد، نمی‌خورد.
شکر تنگ تو تنگ شکر آمدحلقه ی لعل تو درج گهر آمد
هوش مصنوعی: شکر که تنگ تو قرار دارد، به اندازه حلقهی لعل تو ارزشمند و گوهرین است.
لبت از تنگ شکر شور بر آوردبشکر خنده ی شیرین چو در آمد
هوش مصنوعی: لبهایت مانند شکر شیرین، با شور و شوق زیبا هستند و با خندهای شیرین، از دل تنگی و غم بیرون آمدهاند.
چو نظر در خم ابروی تو کردمقامت خویشتنم در نظر آمد
هوش مصنوعی: وقتی به ابروهای خمیدهات نگاه کردم، متوجه شدم که قامت خودم نیز در نظر قرار میگیرد.
چون ز عشق کمرت کوه گرفتمسیلم از خون جگر بر کمر آمد
هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر عشق تو به شدت تحت فشار هستم و احساس سنگینی میکنم، این فشار به حدی است که خون جگرم بر روی کمرم ریخته میشود.
گر دمی بر سر بالین من آئیهمه گویند که عمرت بسر آمد
هوش مصنوعی: اگر لحظهای بر بالین من بیایی، همه خواهند گفت که عمرت به پایان رسیده است.
کامم این بود که جان بر تو فشانمعاقبت کام من خسته برآمد
هوش مصنوعی: آرزویم این بود که جانم را برای تو فدا کنم، اما در نهایت این آرزو با ناامیدی همراه شد.
خواجو آن نیست که از درد بنالدگرچه پیکان غمش بر جگر آمد
هوش مصنوعی: خواجو فردی نیست که از درد و رنج شکایت کند، حتی اگر غم و اندوهش به شدت او را آزار دهد.