شمارهٔ ۱۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های بهار و تأثیرات آن بر طبیعت و انسان‌ها می‌پردازد. گل و نهال، با آمدن خود لذت و شور و نشاط را به بوستان می‌آورند و مرغ و بلبل با آوازشان به این شادی می‌افزایند. نسیم صبح بوی خوش دوستی و عشق را به ارمغان می‌آورد و نفس باد صبح مانند مسیح جان تازه‌ای به خاک مرده می‌بخشد. همچنین، شاعر به وجود امید در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که هرچند دردی وجود دارد، اما با صبر می‌توان از ناامیدی عبور کرد و به زندگی نور امید بخشید.
گل نهالی ببوستان آوردمرغ را باز در فغان آورد
هوش مصنوعی: پرندهای که در باغ گل بازگشته، با خود نهالی آورده است که باعث شده دیگر پرندگان به هیجان و فغان بیفتند.
سخنی بلبل از لبش می گفتغنچه را آب در دهان آورد
هوش مصنوعی: بلبل سخنی میگفت که غنچه را شیفته و مشتاق کرد و حتی باعث شد آب به دهانش بیفتد.
نکهت نفحه ی شمامه ی صبحمژده ی گل ببوستان آورد
هوش مصنوعی: عطر خوش صبحگاهی به مانند بوی گلها، نویدبخش حضوری دلانگیز در باغ است.
دوستان را نسیم باد صبابوی انفاس دوستان آورد
هوش مصنوعی: باد صبا بویی از دوستان را به ارمغان آورد و حال و هوای آنها را زنده کرد.
نفس باد صبحدم چو مسیحبا تن خاک مرده جان آورد
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی همچون مسیحی است که به جسم خاکی مرده، روح و حیات می‌بخشد.
هم عفا الله صبا که عاشق راخبر یار مهربان آورد
هوش مصنوعی: باد صبا که عاشق را از حضور یار مهربان آگاه کرد، قابل ستایش است.
درد خواجو بصبر به نشودزانک با خویش از آن جهان آورد
هوش مصنوعی: دردخواجو با صبر خود، از آن دنیا چیزی نمیآورد، زیرا درد او تنها مخصوص خودش است و نمیتواند از آن به دیگران منتقل کند.
لیک نومید نیست کاب حیاتاز سیاهی برون توان آورد
هوش مصنوعی: اما از امید بستن به زندگی نباید ناامید شد؛ زیرا می‌توان از تاریکی به سمت روشنی و امید حرکت کرد.