شمارهٔ ۲۳۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبايي و یادبود معشوق است. شاعر به وضوح بیان می‌کند که نام و نشانی از معشوق جز در زبان نمی‌گذرد و هر کس که به زیبایی‌های او دل ببندد، از خوشبوییش بهره‌مند خواهد شد.او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر نسیم از مکان‌های دور بوزد، بویی از معشوق فقط با در دست داشتن نشانه‌هایی از او قابل دریافت است. در نهایت، شاعر عشق را با موشکافی و احساسی عمیق توصیف می‌کند و به تداوم عشق حتی پس از مرگ اشاره می‌کند. همچنین، او خود را از کسانی می‌داند که به زیبا بودن عشق رسیده و در عوض گردنکشی نمی‌کند.
آنک جز نام نیابند نشان از دهنشبر زبان کی گذرد نام یک همچو منش
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اگر فردی به بالاترین مقام و فضیلت برسد، تنها نام او باقی میماند و نشانهای از شخصیت و اهمیت او به وضوح دیده نمیشود. در واقع، نام کسانی که دارای فضایل و منشهای برجستهاند، در دهن دیگران نمیچرخد مگر اینکه به فضیلتهای آنها توجه شود.
راستی را که شنیدست بدینسان سرویکه دمد سنبل سیراب ز برگ سمنش
هوش مصنوعی: به راستی که چه کسی چنین سروهایی را دیده که با دمیدن سنبل، برگهای سمنش را سیراب کرده باشد؟
هر که در چین سر زلف بتان آویزدآستین پر شود از نافه ی مشک ختنش
هوش مصنوعی: هر کسی که با سر زلف محبوبان در ارتباط باشد، آستین او از عطر خوش نافهی مشک پر خواهد شد.
گرچه از مصر دهد آگهی انفاس نسیمبوی یوسف نتوان یافت جز از پیرهنش
هوش مصنوعی: اگرچه نسیمها از مصر خبر میدهند، اما بوی یوسف را نمیتوان جز از پیراهنش احساس کرد.
هر غریبی که مقیم در مه رویان شدتا در مرگ کجا یاد بود از وطنش
هوش مصنوعی: هر بیگانهای که در کنار زیبایی‌های زندگی می‌کند، وقتی که مرگ سراغش میآید، دیگر چگونه میتواند یاد وطنش را زنده نگهدارد؟
کشته ی عشق چو از خاک لحد برخیزدچو نکوتر نگری تر بود از خون کفنش
هوش مصنوعی: اگر کسی که به خاطر عشق جان داده، از خاک قبر برخیزد، وقتی خوب به او نگاه کنی، زیباتر از خون کفنش خواهد بود.
من نه آنم که به تیغ از تو بگردانم رویشمع دلسوخته نبود غم گردن زدنش
هوش مصنوعی: من آنقدر بیرحم نیستم که به خاطر تو از عشق و احساساتم دست بکشم؛ زیرا درد و رنجی که در دل میکشم، مانند شمعی است که میسوزد و نمیتوانم به آسانی جانم را از آن بگیرم.
دوش خواجو سخنی از لب لعلت می گفتبچکید آب حیات از لب و تر شد سخنش
هوش مصنوعی: دیشب خواجو از لبهای شیرین تو سخنی گفت و در همین حال، حیات و زندگی از لبان تو چکید و کلامش تازه و دلنشین شد.