شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: این شعر از حافظ به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر با اشاره به سرو و گل، رفتار معشوق را توصیف می‌کند و از تأثیرات عشق بر عقل و دل سخن می‌گوید. او به زیبایی‌های صورت محبوب و زلف‌هایش اشاره کرده و احساسات عمیق خود را نسبت به وی بیان می‌کند. در نهایت، شاعر به قدرت کلام و هنر عشق اشاره می‌کند و به نغمه‌های خوش و لذت‌بخش که از این عشق ناشی می‌شود، تأکید می‌کند. شعر در نهایت به زیبایی و لطافت عشق و هنر می‌پردازد که همچون زبانی شیرین و موزون است.
سرو را پای بگل می رود از رفتارشواب شیرین ز عقیق لب شکربارش
هوش مصنوعی: درخت سرو به سمت گل میرود و از رفتار او معلوم است که مانند عسل شیرین است و لبهایش مانند عقیق به نظر میرسند.
راهب دیر که خورشید پرستش خوانندنیست جز حلقه ی گیسوی بتم زنارش
هوش مصنوعی: راهب دیر که به عبادت خورشید می‌پردازد، در واقع تنها به حلقهی موی معشوقش وابسته است.
هرکرا عقل درین راه مربّی باشدلاجرم در حرم عشق نباشد بارش
هوش مصنوعی: هر کس که در این مسیر به عقل خود تکیه کند، در نهایت نمیتواند به عشق واقعی دست پیدا کند.
قرص خورشید ز روی تو بجائی ماندورنه هر روز کجا گرم شود بازارش
هوش مصنوعی: اگر تابش خورشید از چهره تو باقی مانده باشد، دیگر هر روز کجا میتواند بازارش گرم شود؟
سر زلف تو ندانم چه سیه کاری کردکه بدینگونه تو در پای فکندی کارش
هوش مصنوعی: نمیدانم سر زلف تو چه کار بدی کرده که تو او را به این شکل به زمین انداختی.
دلم از زلف تو چون یک سر مو خالی نیستهمچو آن سنبل شوریده فرومگذارش
هوش مصنوعی: دل من از زلف تو خالی نیست، درست مثل این که سنبل پریشان بدون آن باقی نمیماند.
یادگار من دلخسته مسکین با توآن دل شیفته حالست نکو میدارش
هوش مصنوعی: یادگاری که از من به جا مانده، دل غمگین و بیچارهایست که به عشق تو وابسته است. خواهش میکنم، خوب از آن مراقبت کن.
باغبانرا چه تفاوت کند ار بلبل مستبسراید سحری بر طرف گلزارش
هوش مصنوعی: باغبان برایش فرقی ندارد که بلبل مست و سرمست در سحرگاه چه زیبا سرودی بر لب گلهای باغش بخواند.
گوش کن نغمه خواجو که شکر می شکندطوطی منطق شیرین شکر گفتارش
هوش مصنوعی: به صدای خواجو گوش کن، که مانند شکر شیرین است. طوطی او با سخنان دلنشینش شکر میافشاند.