شمارهٔ ۲۵۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عاشقانه و حساسیت‌های عاطفی شاعر است. شاعر از عشق خود و زیبایی معشوقه‌اش سخن می‌گوید و describes زنجیری که به محبت او دچار شده، به تلخی می‌نویسد. او همچنین از شباهت و ارتباط عمیق عشق و زیبایی صحبت می‌کند و در نهایت به شادی و لذت‌های عاشقانه اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در عشق، نام و ننگ معنی ندارد و عشق خالص بر همه چیز غلبه دارد.
ای روان از شکّر تنگ تو شکّر تنگ تنگگل بر آورده ز شرم آن رخ گلرنگ رنگ
هوش مصنوعی: ای جان، از شیرینی تو به قدری شگفتانگیز است که گلهای خوشرنگ نیز از شرم رنگ رخسار تو به وجود آمدهاند.
هست در زنجیر زلف دلربایت دل فراخلیک دل همچون دل ریش من دلتنگ تنگ
هوش مصنوعی: در زنجیر موهای دلربایت، قلب من به شدت احساس می‌کند که بزرگ و آزاد است، اما در واقع مانند قلب شکستهام، پر از غم و تنگی است.
ناوک چشمت چو یاد آرم ز خون چشم منلعل پیکانی شود فرسنگ در فرسنگ سنگ
هوش مصنوعی: هنگامی که به یاد نگاه تو میافتم، اشکهایم به گونهای میشود که گویی تیرهای قرمزی هستند که فاصلههای بسیار را زیر پا میگذارند.
ای بت گلرخ بگردان بادهٔ گلرنگ راتا برد ز آیینهٔ جانم می چون زنگ زنگ
هوش مصنوعی: ای زیبای گلرخ، لطفاً بادهی خوشرنگ را به من بده تا روح من را از غبار و زنگار پاک کند.
بلبل دستان سرا را گو بر آر آوای نایمطرب بلبل نوا را گو بزن در چنگ چنگ
هوش مصنوعی: پرندهای که در قفس زندگی می‌کند، از تو خواهش می‌کند تا آواز خوش و دلانگیز موسیقی را بیاوری و فضای خستهکننده قفس را با نغمههای زیبا پر کنی. از تو میخواهد که با نواختن ساز، لذت و شادی را به این مکان بیاوری.
باز چون گلگون می ساقی بمیدان در فکندای حریفان برکشید اسب طرب را تنگ تنگ
هوش مصنوعی: چون ساقی با زیبایی و خوشحالی به میدان آمد، ای دوستان، آماده شوید و اسب شادابی را به جلو برانید.
نام و ننگ ار عاشقی در باز خواجو در رهشزانکه باشد عشق بازان را ز نام و ننگ ننگ
هوش مصنوعی: در عشق، نام و ننگ اهمیتی ندارد. عاشق واقعی کسی است که در راه عشق به این موضوعات توجهی نمیکند، زیرا در عشق برای عاشقان، اهمیت بیشتری به احساسات و ارتباطات داده میشود تا به راستی و اعتبار اجتماعی.