شمارهٔ ۳۵۷
هوش مصنوعی: غزل درباره تجربه‌های عاشقانه و دلتنگی شاعر برای معشوق است. او در ابتدا تصمیم می‌گیرد که دل به کسی ندهد، اما دوباره گرفتار احساسات می‌شود. شاعر از تاثیرات عشق و هوس بر زندگی‌اش سخن می‌گوید و به دوری از معشوق و تمناهای خود اشاره می‌کند. همچنین، از زیبایی‌های بهشت سخن می‌گوید، اما می‌گوید که بدون محبوبش، آن بهشت نیز بی‌ارزش است. شاعر در نهایت حسرت و آرزوی وصال را بیان می‌کند و از بلبل در قفس یاد می‌کند که نمی‌تواند از زیبایی‌های عشق بهره‌مند شود.
در دلم بود کزین پس ندهم دل به کسیچه کنم باز گرفتار شدم در هوسی
هوش مصنوعی: در قلبم تصمیم گرفته بودم که دیگر عاشق کسی نشوم، اما دوباره در دام یک آرزو گرفتار شدم.
نفس صبح فروبندد از آه سحرمگر شبی بر سر کوی تو بر آرم نفسی
هوش مصنوعی: صبح با آغازی نو به نفسهایش پایان میدهد، اما من اگر فرصتی پیدا کنم که شبانه به کوی تو برسم، حتی یک نفس هم با حسرت میکشم.
به جهانی شدم از دمدمه کوس رحیلکه کنون راضیم از دور به بانگ جرسی
هوش مصنوعی: من به جایی رسیدم که در حال ترک و وداع هستم و حالا از فاصله و جدایی راضیام.
نیست جز کلک سیه‌روی مرا همسخنینیست جز آه جگرسوز مرا همنفسی
هوش مصنوعی: تنها همراز من، غم و اندوهی است که از دل میجوشد و هیچ کس جز من در این درد شریک نیست.
عاقبت کام دل خویش بگیرم ز لبتگر مرا بر سر زلف تو بود دسترسی
هوش مصنوعی: در پایان، به آرزوی دلم که از لب توست دست مییابم، اگر بتوانم به زلف تو دسترسی پیدا کنم.
بر سر کوت ندارم سر و پروای بهشتزانک فردوس برین بی تو نیرزد به خسی
هوش مصنوعی: من در زندگیام به دنبال موقعیتهای مادی و بهشت نیستم، زیرا برای من بهشت واقعی بدون تو ارزشی ندارد و هیچگاه به اندازه یک ذره هم نمیارزد.
تشنه در بادیه مردیم به امّید فراتوه که بگذشت فراتم ز سر امروز بسی
هوش مصنوعی: ما در بیابان به شدت تشنه شدیم و تنها به امید رسیدن به آب فرات زندگی میکردیم، اما افسوس که این امید هم از دست رفت و فرات از سر ما گذشت و خبری از آن نیست.
هر کسی را نرسد از تو تمنّای وصالآشیان بر ره سیمرغ چه سازد مگسی
هوش مصنوعی: هر کسی نمی‌تواند به آرزوی رسیدن به تو امیدوار باشد، مانند مگسی که در مسیر سیمرغ (پرندهای اسطورهای) چه میتواند بکند.
خیز خواجو که گل از غنچه برون می‌آیدبلبلی چون تو کنون حیف بود در قفسی
هوش مصنوعی: برخیز خواجو! زمان آن رسیده که گل از غنچه بیرون بیاید. حیف است که بلبلی چون تو در قفسی بماند.