شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس دلشکستگی و درد فراق است. شاعر، با حسرت به کاروانی که از او دور شده می‌نگرد و خود را در دریایی از اشک و غم می‌یابد. او وصف می‌کند که در حالی که دوستانش به سفر رفته‌اند، او در تنهایی و اضطراب باقی مانده است. شاعر به تصویرسازی از حالتی می‌پردازد که در آن همچون صید وحشی در بیابان، به دنباله‌روی از کاروان می‌پردازد ولی از رسیدن به آن باز می‌ماند. در نهایت، او از دل‌تنگی‌هایش و همچنین زیبایی‌های زندگی و عشق سخن می‌گوید و به امید دیدار دوباره است. این شعر، غم از دست دادن و انتظار را به طرز زیبایی بیان می‌کند.
طوبی لک ای پیک صبا خرّم رسیدی مرحباباللهِ قُل لِحُشاشتی ما بال رکبِ قد سرّی
هوش مصنوعی: سلام بر تو ای پیامآور صبح، خوش آمدی! به لطف خدا، بگو به تیرهای دلم که چرا کاروان شادابی و سرحالی به ما نرسیده است.
یاران برون رفتند و من در بحر خون افتاده‌امطَرفی علی هجرانِهم تَبکی و ما تُغنی البکا
هوش مصنوعی: دوستان و همراهانم از کنارم رفته‌اند و من در دریاوی از غم و اندوه غوطهور شدهام. در این حال، تنها نشانهای از جدایی آنها گریه می‌کند، اما اشک و ناله من تأثیری در تغییر اوضاع ندارد.
بار سفر بستند و من چون صید وحشی پای بندساروا و مِن آماقنا أجروا ینابیع الدّما
هوش مصنوعی: سفر آغاز شده و من مانند یک شکار بیپناه در دام افتادهام و در عمق وجودم چشمههای خون جاری است.
افتان و خیزان می‌روم تا کی رسم در کاروانو الرکبُ قد ساروا إلی الایحاد و الحادی حدا
هوش مصنوعی: من به آرامی و ناپایداری حرکت میکنم و نمیدانم تا کی این وضع ادامه دارد، در حالی که دیگران به سمت مقصد خاصی در حال رفتن هستند.
محمل برون بردند و من چون ناقه می‌راندم ز پیقَلبی هَوی فی هوّة و الدَهر، ملقِ فی الهوی
هوش مصنوعی: آنها محموله را بیرون بردند و من همچون شتر، به دنبال دل خود میرفتم، در حالی که در چالهای از عشق و دوران گرفتار بودم.
چون تیره نبود روز من کز آه عالم‌سوز منمدّ الغِمام سرادقاً اعلی شماریخ الذَری
هوش مصنوعی: زمانی که روز من تاریک نیست، به خاطر نالهای که از دل برمیآید و چون آتش وجودم را میسوزاند، باید گفت که این روز به اندازهای بلند و با عظمت است که دربالای ابرها قرار دارد.
راضی شدم کز کاروان بانگ درایی بشنومأکبُوا و أقفوا أثَر هم و العِیس تحدِی فی الزبی
هوش مصنوعی: من از این که صدای کاروان را بشنوم راضی شدم، آنها به سرعت حرکت کردند و ردپایشان را دنبال میکنم، در حالی که شترها در بیابان پیش میروند.
چون محمل سلطان شرق از سوی شام آمد برونریح الصّبا سارَت إلی ن، نجدٍ و قلبی قد صبا
هوش مصنوعی: وقتی کالسکهی سلطان شرق از سمت شام بیرون آمد، نسیم صبحگاهی به سمت نجد وزید و قلبم نیز همراه آن نسیم به پرواز درآمد.
خواجو به شبگیر از هوا هر دم نوایی می‌زندو الورق اوراق المُنی یتلو علی أهل الهوی
هوش مصنوعی: خواجو در سپیدهدم هر لحظه نغمهای مینوازد و به تعبیری دیگر، مانند ورقهای عشق، برای عاشقان شعری را میخواند.