شمارهٔ ۸ - فی الاستیهاب السرج بعد موهبة الفرس
هوش مصنوعی: مصرع‌ها به ستایش از نشانه‌های آسمانی و زیبایی‌های جهان می‌پردازند. شاعر از سپهر جنابی (احتمالاً به معنای آسمان) یاد می‌کند که بر افلاک می‌نشیند و زیبایی‌هایی چون آفتاب و گل‌ها را توصیف می‌کند. همچنین به وفاداری و خلوص بنده‌ای اشاره دارد که مانند اسبی آماده خدمت است و بدون اسب، او هیچ ارزشی نخواهد داشت. در کل، این شعر نمادی از ارتباط میان زیبایی آسمان و وفاداری انسانی است.
ایا سپهر جنابی که همچو اختچیاننهد بر ابلق که پیکر تو جوزا زین
هوش مصنوعی: آیا آسمان بزرگی که همچون ستارههای درخشان بر اسب رنگارنگی قرار گرفته، شخصیت تو را زیبا و شگفتانگیز کرده است؟
چو آفتاب ز خاک درت شرف یابدبر آستان تو افتد ز طاق خضرا زین
هوش مصنوعی: وقتی خورشید از زمین تو بلند میشود، بر درگاه تو میافتد و از طاق سبز رنگ نیز پایین میآید.
گهی که عزم شبیخون کنی بر انجم چرخبسبز خنک فلک بر نه از ثریا زین
هوش مصنوعی: وقتی تصمیم میگیری به ستارگان حملهور شوی، آسمان با رنگ سبز زیبای خود به تو پاسخ میدهد و از بلندیهای ثریا، به تو نگاه می‌کند.
ز بهر بنده مخلص چو اسب فرمودیوزین بتنگ نیاید دلت بفرما زین
هوش مصنوعی: برای خدمتگزار وفادار خود مانند اسب فرمان دادی و از این تنگی دل، به من بگو که چگونه میتوانم از این وضعیت رهایی یابم.
پیاده ئیکه ترا رخ نهاد و اسب گرفتبره نباشد اگر نبود اسب او را زین
هوش مصنوعی: اگر کسی به تو توجه نشان دهد و تو را به خود جذب کند، نمیتوانی او را یک بره بیخبر تصور کنی، چرا که اگر او زین نداشته باشد، نشانهاش این است که اسب ندارد.