تناجی
خواجوی کرمانی

شمارهٔ ۲۱

خطت که کتابه ی جمالستسر نامه ی نامه کمالست
ماهی تو و مشتریت مهرستشاهی تو و حاجبت هلالست
آن خال سیاه هندو آساهندوچه ی گلشن جمالست
از مویه تنم بسان مویستوز ناله دلم بشکل نالست
آنجا که توئی اگر فراقستاینجا که منم همه وصالست
در عالم صورت ارچه هجرستدر عالم معنی اتصالست
آنرا که نبوده است حالیاین حال بنزد او محالست
هر چند که مهر راز والیستمهر رخ دوست بی زوالست
خواجو که شد از غمت خیالیگر دل ز تو برکند خیالست