شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و طراوت طبیعت می‌پردازد. آغاز آن به تصویر کشیدن ابرها و باد در باغ و دشت اشاره دارد و به زیبایی گل و بلبل نغمه‌خوان می‌پردازد. زاهدی خسته از دنیای مادی به سمت صحرا می‌رود و از زندگی در صوامع فاصله می‌گیرد. در ادامه، شاعر به احساس درونی خود اشاره می‌کند که از دلتنگی و غم نشأت می‌گیرد و به زیبایی معشوق پرداخته و قدرت و بلندی قامت او را می‌ستاید. در نهایت، شاعر درباره ترس از کافر شدن صحبت می‌کند و حسرت خود را بر گوهری که از ابر گرفته می‌شود، ابراز می‌کند. شاعر در کنار توصیف زیبایی عشق و طبیعت، به تضاد بین مؤمن و کافر نیز پرداخته است.
ابر نیسان باغ را در لؤلؤی لالا گرفتباد بستان دشت را در عنبر سارا گرفت
هوش مصنوعی: ابرهای بهاری باغ را مانند مروارید زیبا پوشاندهاند و بادی که از دشت میوزد، عطر خوش گلها را به همراه دارد.
چون گل صد برگ بزم خسروانی ساز کردبلبل خوش نغمه آهنگ هزار آوا گرفت
هوش مصنوعی: گل صد برگ به مراسم باشکوهی که خسرو برپا کرده است، زیبایی خاصی بخشید. بلبل خوشصدا نیز با نغمههای دلانگیزش، در این میهمانی آهنگی هزارگانه را به گوشها میرساند.
زاهد خلوت نشین چون غنچه خرگه زد بباغاز صوامع رخت بربست و ره صحرا گرفت
هوش مصنوعی: زاهدی که در تنهایی زندگی می‌کند، مانند غنچهای که از خواب باز می‌شود، تصمیم می‌گیرد از دنیای مذهبی و مکانهای خاص خود خارج شود و به دشت و بیابان برود.
ابر را بنگر که لاف درفشانی می زندبسکه از چشمم بدامن لؤلؤی لالا گرفت
هوش مصنوعی: به ابرها نگاه کن که چقدر جلوه و زیبایی دارند، چون از دور به نظر میرسد که اشکهای من با درخشندگی لؤلؤی سفید در هم آمیخته شده است.
در دلم خون جگر جایش بغایت تنگ بوداز ره چشمم برون جست و ره دریا گرفت
هوش مصنوعی: در دل من غمی عمیق و سخت وجود داشت که از چشمانم بیرون آمد و به سوی دریا رفت.
ایکه پیش قامتت آید صنوبر در نمازراستی را کار بالایت قوی بالا گرفت
هوش مصنوعی: وقتی با قامت زیبایت وارد میشوی، درخت صنوبر هم برای نماز راست میایستد و به تو احترام میگذارد، چون قدرت تو به اندازهای بالا است که همه چیز را تحت تأثیر قرار میدهد.
چون سواد زلف شبرنگ تو آوردم بیاداز سرم تا پای چون شمع آتش سودا گرفت
هوش مصنوعی: وقتی که رنگ سیاه زلف زیبا و درخشان تو را به یاد آوردم، از سر تا پایم مانند شمعی که در آتش عشق میسوزد، شعلهور شدم.
منکه از کافر شدن ترسی ندارم لاجرممؤمنم کافر شمرد و کافرم ترسا گرفت
هوش مصنوعی: من که از اینکه کافر بشوم، ترسی ندارم؛ بنابراین مؤمنم. او من را کافر دانسته و خود را ترسا معرفی کرد.
چشم خواجو بین که گوید هر دم از دریا دلیکای بسا گوهر که باید ابر را از ما گرفت
هوش مصنوعی: چشم خواجو را ببین که هر لحظه از دریا سخن میگوید، دلش میخواهد بگوید که چقدر زیباست گنجی که باید از ابرها برداشت.