شمارهٔ ۶۸
هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه با توصیف زیبایی‌ها و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق آغاز می‌شود. شاعر از زیبایی قامت و حیا و شرم معشوق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که عشق او همچون لشکری دل را تسخیر کرده است. او اشاره می‌کند که معشوقش به دوش زلف خود، دلیردگی و پریشانی به وجود آورده و خود را بنده و اسیر عشق او می‌داند.
شاعر همچنین به صفات و زیبایی‌های معشوق، از جمله سرمستی و نرمی زلف‌ها اشاره می‌کند و بر ارتباط عمیق خود با او تأکید دارد. در نهایت، شاعر به عقاید و احساسات عاشقانه‌اش می‌پردازد و نشان می‌دهد که این عشق برایش ضروری و گریزناپذیر است، حتی اگر دیگران او را ناشناخته بدانند. تمام این احساسات در بستری از شکوه و زیبایی طبیعت و نمادهای غنی بیان شده است.
ای فدای قامتت هر سر و بستانی که هستدر حیا از چشم من هر ابر نیسانی که هست
هوش مصنوعی: ای کاش که قامت تو محو در زیبایی هر باغ و سرزمین باشد، چرا که من از حیا و غیرت خود از هر ابر و بارانی که در بهار وجود دارد، شرمندهام.
باز داده خط بخون و ز شرمساری گشته آبجام یاقوت ترا هر راح ریحانی که هست
هوش مصنوعی: باز هم خط نوشتهات را بخوان که از شرم، آب جام یاقوتی تو خیال می‌کند. هر راه خوشبو و زیبایی که وجود دارد.
نرگس سرمست مخمور تو بیمارست از آنسر در افکندست زلفت از پریشانی که هست
هوش مصنوعی: چشمهای زیبا و مست تو مرا بیمار کردهاند، به طوری که موی بلندی که از پریشانی بر زمین افتاده، نشاندهنده حال و روز من است.
خاتم لعل ترا چون شد مسخّر ملک جمصید زلفت گشت هر دیو سلیمانی که هست
هوش مصنوعی: اگر خاتم لعل تو به قدرت خود جادوگران را تحت تسلط قرار دهد، زلف تو به قدری جذاب است که هر دیوی که قدرت سلیمان را داشته باشد، به دام میافتد.
راستی را بنده ی شمشاد بالای توامورنه من آزادم از هر سرو بستانی که هست
هوش مصنوعی: من واقعاً به تو وابستهام و مانند بندهی شمشاد بالای تو هستم، در حالی که بهطور کلی از هر درخت سرسبز و باغی که وجود دارد، آزاد هستم.
لشکر عشق توام تا خیمه زد در ملک دلکس در او منزل نمی سازد ز ویرانی که هست
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو مانند یک لشکر آمادهام و زمانی که در دل من مستقر شدی، هیچکس نمیتواند در این سرزمین دل از ویرانی که ایجاد کردهای، ساکن شود.
چون شود یاقوت لؤلؤ پرورت گوهرفشانآب گردد از حیا هر گوهر کانی که هست
هوش مصنوعی: زمانی که یاقوت تبدیل به مروارید شود و درخشش و زیبایی آن به حدی برسد که آب از حیا بریزد، هر گوهر و سنگ قیمتی دیگری نیز که موجود باشد، به تحت تاثیر زیبایی آن قرار خواهد گرفت.
هندوی آتش پرست کافر زلفت مقیمخون خلقی می خورد از نامسلمانی که هست
هوش مصنوعی: هندوستانی که آتش را میپرستد، کافر زلفهای توست. او از خون مردم تغذیه می‌کند، در حالی که به خاطر نامسلمان بودنش، در این سرزمین زندگی می‌کند.
در دلت مهر از چه رو جویم چو می دانم که چیستبنده را بیدل چرا گوئی چو می دانی که هست
هوش مصنوعی: در دل تو عشق را چرا جستجو کنم، وقتی میدانم که چیست؟ چرا بنده را بیخبر میزنی، وقتی که خود میدانی که او هست؟
ناشنیده از کمال حسن لیلی شمه ئیعیب مجنون می کند دانا ز نادانی که هست
هوش مصنوعی: کسی که از زیبایی‌های لیلی چیزی ندانسته، به راحتی میتواند عیبهای مجنون را ببیند؛ زیرا او به علت نادانیاش از کمال زیبایی‌های لیلی آگاه نیست.
چشم خواجو چون شود دور از رخت گوهر فشاناوفتد خون در دل هر لعل رمّانی که هست
هوش مصنوعی: چشمان خواجو وقتی از نگاه تو دور می‌شود، اشک و غم همچون الماس از دل او میریزد، حتی به هر لعل رمّانی که وجود دارد.
روح را در حالت آرد چون شود دستانسرایبلبل بستان طبعش از خوش الحانی که هست
هوش مصنوعی: وقتی روح به آرامش برسد، دستان بلبل در باغ به طبع خوب او میرقصد و آواز دلنوازی سر می‌دهد.