شمارهٔ ۲۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات خود درباره عشق و معشوق می‌پردازد. او از درد و رنج عشق صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌گاه نمی‌تواند عشق را در دل خود پنهان کند، زیرا مانند خورشید نمی‌تواند مستور باشد. شاعر همچنین به انتقاد از افرادی می‌پردازد که در دل درد عشق را چنان بیان می‌کنند که گویی با بیگانه‌ای سخن می‌گویند و می‌افزاید که نمی‌توان در میخانه و در حالی که مست هستی به عبادت و نوکری خدا مشغول بود. در نهایت، او به زندگی در میخانه و دوری از مکان‌های مقدس اشاره می‌کند و این نکته را مطرح می‌کند که شاید دیگر نیازی به رفتن به کعبه نداشته باشند.
نه درد عشق می یارم نهفتننه ترک عشق می یارم گرفتن
هوش مصنوعی: من نه میتوانم درد عشق را پنهان کنم و نه میتوانم عشق را ترک کنم.
نگردد مهر دل در سینه پنهانبگل خورشید چون شاید نهفتن
هوش مصنوعی: دل نمی‌تواند محبت و عشق را در خود پنهان کند، مانند اینکه گل خورشید را در دل خود نگه ندارد.
غربیست از کسانی کاشنایندحدیث خویش با بیگانه گفتن
هوش مصنوعی: کسانی که در غرب زندگی می‌کنند، از جمله افرادی هستند که قصهها و داستانهای خود را با دیگران به اشتراک میگذارند، حتی اگر آن افراد برایشان ناآشنا باشند.
اگر فرّاش دیری فرض عینستبمژگانت در میخانه رفتن
هوش مصنوعی: اگر در نظر بگیریم که در میخانه، به خاطر اشک چشمهایت میتوان حالتی خاص و عمیق پیدا کرد، پس چه خوب است که برای فرار از مشکلات، مدتی را در آنجا سپری کنی.
بگو با نرگس میگون که پیوستنشاید مست در محراب خفتن
هوش مصنوعی: به نرگس زیبای میگون بگو که نمی‌توان همیشه در مستی و بیتوجهی در مکان مقدس خوابید.
بود کارم بیاد دُرج لعلتبالماس زبان دُردانه سفتن
هوش مصنوعی: من زندگیم در یاد تو به مانند درخشانترین جواهرات است و زبانم به سختی بر عشق تو تسلط یافته است.
مقیمان در میخانه خواجوچه حاجتشان بکوی کعبه رفتن
هوش مصنوعی: ساکنان میخانه خواجو نیازی به رفتن به کعبه ندارند، زیرا جایگاه و حال آنها در میخانه همانند سفر به کعبه است.