شمارهٔ ۲۳۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عاشقانه و دلتنگی سراینده است. شاعر با اشک و ناله از دوری معشوقش سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او خود را در وضعیتی ناپایدار و پر از غم توصیف می‌کند و از بلندی و زیبایی معشوق یاد می‌کند. شاعر از درد و رنج ناشی از فراق معشوقش می‌نالد و به یاد لب‌های او همواره در حال نوشیدن است. در نهایت، او به ناچار از همه چیز دست می‌کشد و تنها به یاد معشوق زندگی می‌کند.
ای بیتو مرا پر آب دیدهنادیده بخواب خواب دیده
هوش مصنوعی: ای بیتو، مرا پر از اشک و افسوس به خوابهایم در خواب نادیده رها کن.
ما پست و ترا بلند قامتما مست و ترا خراب دیده
هوش مصنوعی: ما در مقام و جایگاه پایینتری هستیم، اما تو در مقام بلندی قرار داری. ما در حالت مستی به سر میبریم و تو در حال خرابی و آشفتگی به نظر میرسی.
جان قول تو بی سخن شنیدهدل روی تو بی نقاب دیده
هوش مصنوعی: جان من به قول تو ایمان دارد، حتی بدون اینکه کلامی از تو بشنوم و دل من چهرهات را بیپرده و بدون هیچ پوششی میبیند.
از دیده فتاده در بلا دلوز دل شده در عذاب دیده
هوش مصنوعی: چشمم به زیان افتاده و دل از عذاب رنج میبرد.
یک ذرّه از آنک در تو پیداستنادیده در آفتاب دیده
هوش مصنوعی: یک جلوه کوچک از آنچه در تو وجود دارد، در مقابل چشمها پنهان است، اما همانند نور خورشید درخشندگی دارد.
هر لحظه ام از غم تو کردهرخساره بخون خضاب دیده
هوش مصنوعی: هر لحظه از غم تو، چهرهام را به خون اشک آغشته کرده است.
در آتش فرقتت ندیدههمچون دل من کباب دیده
هوش مصنوعی: دل من مانند غذایی است که در آتش سوخته و همچنان در آتش جدایی تو پخته میشود، بدون آنکه بتواند تو را ببیند.
بر یاد لب تو کرده هر دمدر ساغر من شراب دیده
هوش مصنوعی: هر لحظه در جام من، به خاطر یاد لب‌های تو، شراب دیده میشود.
یکباره بقصد خون خواجوافکنده سپر بر آب دیده
هوش مصنوعی: ناگهان به خاطر انتقام خون خواجو، سپری بر روی آب اشکهایش انداخته است.