شمارهٔ ۲۳۸

هوش مصنوعی: شعر درباره‌ی زیبایی و جذابیت یک معشوق کافر است که در دل شب به سوی دوستان خود می‌رود. وصفی از زلف و چهره‌اش و تأثیر آن بر دل‌ها به تصویر کشیده شده است. شاعر با یادآوری لذات و خوشی های زندگی، انسان را به دوری از حسرت و تفکرات بی‌فایده دعوت می‌کند و به او می‌گوید که نتیجه‌گیری نکند و تنها به عشق و حقیقت درونی خود روی آورد. در پایان، شاعر به اینکه کعبه و بتخانه تنها نمادهایی هستند و در واقع خود انسان مقصود و اصل همه چیز است، اشاره می‌کند.